บทที่ 12 ออกมาจากร่างเขา!
อิ่งเซียวเซียวมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่สนใจคนกลุ่มนั้นที่พากันตั้งข้อกังขา
นางกล่าวกับโจวต้ากับหวังฟางว่า “พูดอะไรไปยามนี้ก็ไร้ประโยชน์ มีเพียงตามหาเด็กให้พบก่อน เรื่องราวจึงจะกระจ่าง”
โจวฉางกล่าวว่า “หรือว่าเจ้ารู้แล้วว่าเด็กอยู่ที่ใด?”
“อืม เขาขึ้นเขาไปแล้ว”
อิ่งเซียวเซียวหมุนกาย มุ่งหน้าเดินขึ้นเขา
ชาวบ้านพากันติดตามอยู่เบื้องหลัง ก่อเป็นขบวนยาวเหยียด
พวกเขาล้วนอยากเห็นว่า คนหลอกลวงผู้นี้จะหลอกอะไรออกมาได้
อิ่งเซียวเซียวมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของป่าอย่างไม่ลังเล
โจวต้ามองสองข้างทางไปพลาง พบว่ายิ่งดูยิ่งคุ้นตา จึงอดเอ่ยไม่ได้ว่า “ทางสายนี้ช่างคุ้นนัก คล้ายกับว่าจะไปยังถ้ำงูขาวแห่งนั้น”
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงถ้ำแห่งหนึ่ง
โจวต้าพินิจดูอีกครั้ง ก่อนยืนยันว่า “ที่นี่คือถ้ำของงูขาวตัวนั้น”
อิ่งเซียวเซียวกล่าวว่า “บุตรชายของท่านอยู่ข้างใน”
“อะไรนะ?” ใบหน้าของโจวต้าซีดเผือดยิ่งขึ้น ขาทั้งสองพลันอ่อนยวบ
อิ่งเซียวเซียวเหลือบมองเขาแล้วส่ายหน้า
“งูขาวตัวนั้นบำเพ็ญเพียรจนใกล้แปลงร่างเป็นมนุษย์แล้ว ท่านกลับลงมือฆ่ามันในยามที่มันกำลังแปลงร่างขึ้นสู่เซียน ซึ่งเป็นช่วงที่อ่อนแอที่สุด มันจะไม่แค้นท่านได้อย่างไร”
“แต่...”
อิ่งเซียวเซียวถอนหายใจ ทว่ากลับมิได้กล่าวสิ่งใด
ยามนั้นเองก็มีเสียงดังมาจากปากถ้ำ
เด็กชายวัยสี่ห้าขวบคนหนึ่งเดินออกมาถึงปากถ้ำ สีหน้าเย็นชา รูม่านตาเป็นเส้นตั้ง จ้องมองทุกคนอย่างระแวดระวัง
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่เขาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว