ถงอวี้ฝันไป
ฝันว่าตัวเองเป็นเหมือนนักเลง ลวนลามชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งไม่ยอมปล่อย
ในฝัน เต็มไปด้วยภาพที่ปกติเธอไม่กล้าแม้แต่จะคิด ไม่อาจแยกแยะว่าจริงหรือหลอก
เธอขยับตัว นอกจากศีรษะจะปวดหนึบ ร่างกายก็ยังรู้สึกไม่ค่อยปกติ
พยายามลืมตาขึ้น แสงอาทิตย์ค่อนข้างแสบตา เธอยกแขนมาพาดปิดตาไว้
เพียงชั่วครู่เดียว เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
ห้องเช่าเล็กๆ ของเธอ หันไปทางทิศตะวันตก ไม่มีทางได้รับแสงแดดยามเช้า
ที่นี่ ไม่ใช่บ้านของเธอ
ในที่สุดถงอวี้ก็รู้สึกตัวมากขึ้น สมองเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
ภาพต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวทีละฉาก สุดท้ายเหลือเพียงชื่อเดียว
ฮั่วฟ่าง!
ความทรงจำบางส่วนปะทุขึ้นมา ยิ่งคิดก็ยิ่งชัดเจน
เธอหันขวับไปมองข้างกาย ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า
ลมหายใจวาบหาย
นั่นไม่ใช่ความฝัน!
ในที่สุดถงอวี้ก็รู้สึกตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป สมองยังคิดไม่ออกว่าจะเอายังไงดี แต่ร่างกายตัดสินใจไปแล้ว
เธอก้าวลงจากเตียง เก็บเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ใช้มือปิดหน้าอก เดินเท้าเปล่ารีบออกไปข้างนอก หวาดกลัวว่าคนข้างในจะเรียกไว้
สวมเสื้อผ้าเสร็จที่หน้าประตู กลั้นใจเต็มที่ ผลักประตูออกไป
……
ถงอวี้ไปทำงานที่อวิ๋นซ่าง
สามวันติดต่อกัน ถงอวี้ไม่เจอฮั่วฟ่างเลย
นึกว่าคนอย่างเขา คงไม่ได้มาที่นี่ทุกวัน
แบบนี้ดีเหมือนกัน เหมือนกลับไปสู่วันเวลาก่อนจะได้พบเขา
เธอเต้นจบหนึ่งรอบก็ลงจากเวทีไปพัก เตรียมตัวสำหรับรอบต่อไป
มีคนมาขวางเธอไว้
ถงอวี้ไม่เคยเห็นผู้ชายตรงหน้า มาก่อน
"เต้นดีนี่ ไปห้องส่วนตัว เต้นให้คุณชายดูสักเพลงสิ"
"พี่หยวน จะเอาอย่างไรดี?" ลูกน้องเห็นถงอวี้ถูกพาตัวไปก็ร้อนใจ
นายเจ้านายหลิวในนครหมอกก็เป็นคนมีหน้ามีตาอยู่เหมือนกัน ในครอบครัวมีคนเป็นข้าราชการ คนธรรมดาไม่กล้ายุ่ง
ซ่งหยวนหน้าตึงเครียด หยิบมือถือออกมา "พวกนายไปคอยดูที่ประตู ข้าโทรศัพท์ก่อน"
เขายังไม่กล้าแตะต้องหลิวชาง แต่ถ้าให้หลิวชางแตะต้องผู้หญิงของฮั่วฟ่าง ร้านของเขาก็ได้เลิกเปิดถาวรแน่
ในห้องส่วนตัว
"ถอดเสื้อ!" ชายหนุ่มหมดความอดทน
ถงอวี้สวมเดรสสั้นสีดำสายเดี่ยวเข้ารูป รองเท้าส้นสูงเรียวเล็ก รูปร่างเพรียวบางบอบบาง
ผิวพรรณที่เปลือยเปล่าขาวกระจ่างใสจนแทบจะเปล่งแสง ทุกคนต่างใจจดใจจ่ออยากจะรื้อผ้าชั้นนั้นออกโดยเร็ว
ปลายนิ้วของเธอเกี่ยวสายบางๆ บนบ่าอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มตรงข้ามตาแทบถลน
ถงอวี้เหลือบมองไปที่ประตู ชายหนุ่มที่เดิมยืนอยู่ใกล้ประตูก็ถูกดูดความสนใจเข้ามาใกล้ขึ้นบ้างแล้ว
ตอนนี้แหละ
วินาทีที่ถงอวี้ดึงสายเดี่ยวลง เธอกลับตัววิ่งตรงไปที่ประตู
ไม่คิดว่าฝั่งตรงข้ามจะว่องไวกว่า เห็นได้ชัดว่าป้องกันเธอไว้ตลอด
คว้าต้นแขนของเธอไว้ เสือกเหวี่ยงไปบนโซฟา
ปฏิกิริยาตอบสนองของถงอวี้ก็เร็วไม่แพ้กัน เธอคว้าที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะ ทุบใส่เจ้านายหลิวที่พุ่งเข้ามาหาอย่างสุดแรง
แต่ว่า อีกฝ่ายมีท่าทีระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว จับข้อมือของเธอไว้
"ฉันก็ว่านังนี่ไม่ซื่อ"
แย่งที่เขี่ยบุหรี่จากมือเธอ แล้วตบหน้าฉาดหนึ่ง
สมองของถงอวี้อื้ออึงไปหมด ตาแดงก่ำ หัวใจที่ต่อต้านและความรู้สึกสิ้นหวังพุ่งถึงขีดสุด
"เชื่อฟังแต่โดยดี จะได้ทรมานน้อยลง" มือของเจ้านายหลิวยื่นไปยังหน้าอกของถงอวี้
ประตูถูกเตะเปิดผาง
กระแสลมเย็นยะเยือกไหลทะลักเข้ามา
"ใครวะ?" เจ้านายหลิวหันกลับไปอย่างไม่พอใจ
วินาทีที่ถงอวี้เห็นฮั่วฟ่างปรากฎตัว ในที่สุดเธอก็เข้าใจความหมายของแสงสว่างในความมืด
ฮั่วฟ่างไม่พูดสักคำ หน้าบึ้ง เดินอาดๆ เข้ามา ฉวยขวดเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาถือ จับเสื้อที่ต้นคอเจ้านายหลิว เหวี่ยงขวดใส่ศีรษะเจ้านายหลิวโดยไม่ลังเล
โครม!
ขวดเหล้าแตกกระจาย
เหล้าไหลอาบหน้าเจ้านายหลิว
ยังไม่หมดแค่นั้น บนโต๊ะมีเหล้าอยู่กี่ขวด ฮั่วฟ่างก็ทุบไปจำนวนนั้น
ทุบครั้งต่อครั้งหนักกว่าเดิม
ขวดเหล้าทุบจนหมด เลือดที่หน้าและน้ำเหล้าบนใบหน้าเจ้านายหลิวก็กลายเป็นสีแดง
ผู้คนในเหตุการณ์ไม่มีใครกล้าขยับ ไม่มีใครตั้งตัวทัน
ถงอวี้ได้สติ รีบลุกขึ้น หลบไปหลบหลังฮั่วฟ่าง ใบหน้าซีดเซียว หัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะทะลุออกนอกอก
ฮั่วฟ่างไม่สนใจเจ้านายหลิวที่กุมหัวทรุดนั่งอยู่บนโซฟาแล้วกรีดร้องโหยหวน มองหน้าถงอวี้แวบหนึ่ง จูงมือเธอเดินออกไป
ลูกน้องของเจ้านายหลิว ไม่กล้าแม้แต่จะขวาง
หลังจากฮั่วฟ่างพาถงอวี้ไปแล้ว ซ่งหยวนรีบสั่งลูกน้อง "พาเจ้านายหลิวไปโรงพยาบาล"
ประตูปิดลง ฮั่วฟ่างปล่อยมือเธอ สายตากวาดจากใบหน้าของเธอ เลื่อนลงไปยังหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลง