ถงอวี้หวนนึกถึงคราบเลือดบนใบหน้าของเจ้านายหลิว แล้วมองไปยังชายหนุ่มผู้สงบนิ่งตรงหน้า เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเขาหยุดมือเพียงเพราะขวดเหล้าหมดขวดเท่านั้น
ความเหี้ยมเกรี้ยวนั้น ทำให้เธอตระหนักว่าชื่อเสียงของเขาไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วย
ฮั่วฟ่างยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "กลัวแล้วหรือ"
ถงอวี้ส่ายหน้า
"ก็จริง เธอมักจะใจกล้าอยู่แล้ว อย่างเช่นเมื่อไม่กี่วันก่อน นอนกับฉันเสร็จก็หนี"
"ฉันเป็นผู้หญิงของรองประธานฮั่ว จะเรียกว่านอนแล้วหนีได้อย่างไร แค่ไม่อยากรบกวนคุณตื่นเท่านั้น"
เธอตอบโต้ได้คมคาย
ฮั่วฟ่างเลิกคิ้ว สูบบุหรี่พลางหรี่ตามองเธอ "ฉันเล่นได้ ไม่กลัว แต่กลัวว่าเธอจะเล่นไม่ไหว"
ถงอวี้ได้ยินถึงนัยที่ซ่อนอยู่
ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอเป็นฝ่ายยั่วยวนเขา เล่นคนเดียวอยากหยุดเมื่อไหร่ก็หยุด
แต่เมื่อเล่นด้วยกันสองคน เธอไม่มีสิทธิ์สั่งหยุดอีกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
มีเสียงเคาะประตู
ฮั่วฟ่างมองไปที่ประตู "เข้ามา"
ประตูถูกผลักออก ซ่งหยวนเดินเข้ามา ในมือถือกล่องยาและถุงประคบเย็น
"คุณถงได้รับบาดเจ็บตรงอื่นอีกหรือไม่ ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลไหม"
ถงอวี้ส่ายหน้า "ไม่เป็นไร"
"งั้นใช้สิ่งนี้ประคบหน้านะ"
"ขอบคุณ"
ซ่งหยวนมองไปที่ฮั่วฟ่างอีกครั้ง เอ่ยยอมรับผิดอย่างนอบน้อม "รองประธานฮั่ว คืนนี้ทำให้คุณถงต้องตกใจ เรื่องเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกต่อไป"
ถงอวี้ถือถุงเย็น กำลังจะวางมันลงบนใบหน้า
ฮั่วฟ่างกวักมือเรียกเธอ
เธองุนงงเล็กน้อยก่อนจะก้าวเดิน เท้าเจ็บอยู่นิดหน่อย แต่ก็เดินได้มั่นคง
ฮั่วฟ่างดับบุหรี่ ดึงเธอนั่งลง ประคองไหล่ให้หันมาทางเขา หยิบถุงเย็นในมือเธอมากดเบาๆ ไว้บนแก้มซ้ายของเธอ
สัมผัสเย็นวาบกับกลิ่นบุหรี่จากลมหายใจของเขา ทำให้ร่างกายเธอตึงเครียดขึ้นมา
นัยน์ตาล้ำลึกมืดดำจับจ้องใบหน้าถงอวี้ที่แดงเพราะถูกตบ เขาขยับริมฝีปากเล็กน้อย "ท่านซ่งไม่กล้าล่วงเกินหลิวชาง เลยเลือกให้คนของฉันไปรับเคราะห์แทนงั้นหรือ"
สีหน้าซ่งหยวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก้มศีรษะลง "ขอโทษ"
ถงอวี้รู้สึกตกตะลึงอยู่ภายใน
เธอเคยเห็นผู้คนมากมายประจบเอาใจซ่งหยวน แต่ไม่เคยเห็นเขาก้มหัวขอโทษอย่างนอบน้อมเช่นนี้
สายตาของฮั่วฟ่างจับจ้องที่ใบหน้าถงอวี้ตลอด ท่วงท่าของเขาอ่อนโยนยิ่ง
หากไม่ใช่เพราะแววตาที่ไร้ซึ่งความรักและอ่อนโยนแม้แต่น้อย ถงอวี้คงคิดว่าเขารักเธอเป็นแน่
"มีครั้งหน้า อวิ๋นซ่างคงต้องเปลี่ยนเจ้าของ"
น้ำเสียงฮั่วฟ่างแผ่วเบา แต่แรงกดดันกลับรุนแรงยิ่งนัก
ซ่งหยวนก้มศีรษะต่ำลงอีก
ฮั่วฟ่างโยนถุงเย็นลงถังขยะ เอื้อมมือลูบใบหน้าถงอวี้ "ยังดี ไม่เป็นแผล"
มือของเขาอบอุ่น วินาทีที่สัมผัสโดน กล้ามเนื้อบนใบหน้าถงอวี้ตึงเครียดขึ้นมาทันที
ท่าทีที่เขามีต่อเธอ ถงอวี้เองก็ไม่เข้าใจอยู่บ้าง
เธอเข้าหาเขา ก็เพื่อเอาตัวรอดที่นี่
เขาไม่เปิดโปงเธอ ทั้งยังเล่นตาม ให้เกียรติเธออย่างเต็มที่ นั่นเพื่ออะไรกัน
"จะทำงานต่อไหม" ฮั่วฟ่างถาม
ถงอวี้พยักหน้า
ต้องทำ
ตราบใดที่ยังลุกไหว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำ
ความเป็นจริงไม่อนุญาตให้เธออ่อนแอหรืออ้อนแอ้น
ซ่งหยวนมองอยู่ข้างๆ รีบเอ่ยปาก "คุณถง คุณกลับไปพักเถอะนะ ค่าเสียเวลาเดี๋ยวผมให้ฝ่ายการเงินโอนเข้าบัญชีคุณ"
ถงอวี้มองซ่งหยวน "ค่าเสียเวลาหรือ"
"คุณได้รับบาดเจ็บระหว่างทำงาน สมควรได้รับการชดเชย" ซ่งหยวนกล่าว "คุณกลับบ้านพักสักสองวันเถอะ รอให้ดีขึ้นก่อนค่อยมา"
ถงอวี้เข้าใจ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเห็นแก่หน้าฮั่วฟ่าง
"ในเมื่อท่านซ่งเอ่ยปากแล้ว งั้นพวกเราไปกันเถอะ"
ฮั่วฟ่างลุกขึ้นยืน ก้มลงโอบเอวและขาถงอวี้อุ้มเธอขึ้นมา
การเคลื่อนไหวนั้นฉับพลันจนตั้งตัวไม่ติด
ถงอวี้รีบโอบแขนรอบคอเขาอย่างรวดเร็ว กลัวว่าจะตก
เมื่อมองใบหน้าเขาในระยะใกล้ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวเขา หัวใจก็เต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
ซ่งหยวนรีบเปิดประตู ส่งพวกเขาออกไป
ตลอดทางดึงดูดให้ผู้คนหยุดมองและหันกลับมามองซ้ำ
คู่หนุ่มสาวหน้าตาดีมักเป็นจุดสนใจเสมอ ยิ่งเมื่อชายคนนั้นคือฮั่วฟ่าง
ผู้หญิงที่ถูกเขาอุ้มอยู่ในอ้อมแขน ไม่รู้ว่ามีความสุขเพียงใด
ถงอวี้นั่งอยู่ในรถ เธอมีคำถามหนึ่งที่ต้องการคำตอบอย่างเร่งด่วน
หางตาเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่คนขับ ใบหน้านั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก ต่างจากภาพความอ่อนโยนเมื่อครู่ราวฟ้ากับดิน
"บ้านคุณอยู่ไหน" ฮั่วฟ่างถาม
ถงอวี้ชี้ไปข้างหน้า "ตรงนั้นมีป้ายรถเมล์ คุณจอดฉันลงตรงนั้นก็ได้"
ฮั่วฟ่างชิดขวา จอดที่ป้ายรถเมล์
ถงอวี้ปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนลงจากรถ เธอยังคงถามออกไป "ทำไมคุณถึงช่วยฉัน"
ฮั่วฟ่างเอียงศีรษะ ดวงตามีรอยยิ้มยียวน "เธออยากได้ยินคำว่าฉันชอบเธอหรือ"
หัวใจถงอวี้เต้นระรัวอย่างห้ามไม่อยู่ เธอพยายามทำใจให้สงบ ยิ้ม "รองประธานฮั่วชอบฉันหรือ"
ฮั่วฟ่างจ้องเธอ ไม่พูดไม่ยิ้ม
ถงอวี้ถูกเขามองจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
ในที่สุดเธอก็แพ้พ่าย ผลักประตูรถ "ไม่ว่ายังไงก็ขอบคุณ"
ลงจากรถ นั่งเพียงแค่นี้ เท้ากลับยิ่งเจ็บกว่าเดิม
เธอปิดประตูรถแล้วถอดรองเท้าส้นสูงออก ถือไว้ในมือ อ้อมจากหน้ารถมายังทางเท้า
ฮั่วฟ่างนั่งในรถ สายตาทอดตามแผ่นหลังของเธอไป
เธอสวมชุดเดรสยาวสีดำสายเดี่ยว ผมสยายไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหวของร่างกาย
น่องเรียวตรงขาวผ่องจนแสบตา เธอถือรองเท้าส้นสูงสีดำพื้นแดงไว้ในมือ เดินอยู่บนถนนที่แทบไม่มีผู้คน แผ่นหลังดูโดดเดี่ยวและหยิ่งยโสอยู่เล็กน้อย
ฮั่วฟ่างเก็บสายตากลับ ขับรถจากไป
เพียงชั่วข้ามคืน เรื่องที่ฮั่วฟ่างโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพื่อหญิงงาม เอาขวดเบียร์ฟาดศีรษะเจ้านายหลิวจนแตก แพร่สะพัดไปทั่วนครหมอก