จวนตระกูลอู๋ เขตตะวันออก
อู๋ซื่อไห่ ประมุขตระกูลอู๋ ฟังพ่อบ้านรายงานเรื่องคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในจวนตระกูลเจี่ยงแล้ว สีหน้าก็พลันเคร่งขรึม ก่อนจะกลับเป็นปกติในพริบตา จากนั้นจึงเอ่ยกับพ่อบ้านว่า “ไปตามคุณชายใหญ่มาที่ห้องหนังสือ”
“ขอรับ”
พ่อบ้านรับคำแล้วถอยออกจากห้องหนังสือ
ไม่นาน ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักเปิด ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามา สีหน้าของเขาดูประหลาดอย่างยิ่ง ผิวซีกซ้ายซีดกว่าซีกขวาอย่างเห็นได้ชัด ซีดเผือดราวกับไร้เลือดฝาด มุมปากมีรอยยิ้มชั่วร้ายจาง ๆ
“ท่านพ่อเรียกข้าหรือ”
ชายหนุ่มเดินมาข้างกายอู๋ซื่อไห่ แล้วนั่งลงบนโต๊ะหนังสือของเขาอย่างไม่เห็นแก่กิริยา
“ข้าไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าช่วงนี้ให้เก็บตัวเงียบ ๆ หน่อย”
อู๋ซื่อไห่มองบุตรชายคนโตอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนกล่าวอย่างจนใจ
เมื่อเห็นใบหน้าของบุตรชายซีดขาวครึ่งหนึ่ง เหลืองคล้ำอีกครึ่งหนึ่ง เขาก็ไม่จำเป็นต้องถามแล้ว สตรีที่ตายในจวนตระกูลเจี่ยงต้องเป็นฝีมือบุตรชายอย่างแน่นอน
“ท่านพ่อ จะโทษข้าไม่ได้หรอก สตรีผู้นั้นได้รับผลกระทบจากครรภ์มารอย่างหนัก มักพูดจาเหลวไหลอยู่เรื่อย ข้ากลัวว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ พวกเราจะถูกเปิดโปง”
ชายหนุ่มแบมือ สีหน้าไม่ปรากฏความจนใจแม้แต่น้อย
“...เช่นนั้นเจ้าฆ่าคนแล้วก็ต้องเก็บกวาดให้เรียบร้อยสิ ฆ่าเสร็จกลับทิ้งศพไว้ตรงนั้น ตอนนี้ทางจวนตระกูลเจี่ยงแจ้งทางการแล้ว หากสืบสาวมาถึงพวกเรา ความพยายามตลอดหลายปีมานี้ก็สูญเปล่า”
อู๋ซื่อไห่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ท่านพ่อ วางใจเถิด ข้าจัดการศพเรียบร้อยแล้ว ทางการไม่มีทางพบอะไรหรอก หากเมื่อคืนไม่ได้มีเสียงดังขึ้นนอกห้อง ก็คงไม่กลายเป็นเช่นนี้”