เรือนพักตากอากาศแห่งหนึ่งในเมืองกว่างหลิง ดูธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง
เงาดำสายหนึ่งปรากฏขึ้นภายในเรือน
“คารวะองค์บุตรศักดิ์สิทธิ์!”
เงาดำคุกเข่าข้างเดียวอยู่นอกห้องห้องหนึ่ง
ชั่วอึดใจต่อมา ประตูห้องก็เปิดออก เงาดำลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไป
“มีเรื่องอันใด?”
ภายในห้องมีคนชุดดำผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิ ทว่าเสียงกลับดังก้องมาจากทั่วทุกทิศ
ในโลกนี้ หากพูดแล้วมีเสียงสะท้อน ย่อมเป็นเครื่องหมายของยอดฝีมือ
“องค์นักบุญสืบทอด สตรีปีศาจส่งข่าวมาว่า มารหยินถูกคนสังหารแล้ว”
เงาดำก้มศีรษะ คุกเข่าข้างเดียวพลางรายงาน
“หืม?”
ตูม!
คนชุดดำพลันเบิกดวงตาสีแดงฉาน พลังอันแข็งแกร่งระเบิดออกจากร่าง เงาดำที่คุกเข่าอยู่ถูกซัดกระเด็นไปกระแทกกำแพงอย่างแรงทันที เงาดำนับว่าใจเด็ดไม่น้อย ถึงกับไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย ฝืนกลืนเลือดที่เอ่อขึ้นมาในปากลงไป แล้วรีบลุกกลับมายังคุกเข่าข้างเดียว ณ จุดเดิม
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
หลังข่มปราณแท้ที่พลุ่งพล่านในกายลงได้ คนชุดดำก็มองเงาดำที่คุกเข่าอยู่ ขณะเอ่ยถาม หยาดโลหิตสายหนึ่งไหลรินจากหางตาสีแดงฉาน
“มารหยินทราบข่าวว่ามารกุมารสิ้นชีพ จึงไปสืบสวนด้วยตนเอง...”
เงาดำรายงาน
“ข้าทราบแล้ว”
คนชุดดำกล่าวพลางโบกมือ
ชั่วอึดใจต่อมา เงาดำก็หายไปจากห้อง เหลือเพียงคนชุดดำที่นั่งนิ่งอยู่ในนั้น
ผ่านไปเนิ่นนาน คนชุดดำจึงล้วงป้ายสีเงินรูปร่างพิเศษออกมาจากอก บนป้ายสลักอักษรหยินไว้ มือที่กำป้ายแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเอ็นปูดโปนอย่างชัดเจน ดวงตาทั้งสองก็ยิ่งแดงฉานขึ้นทุกขณะ
ชั่วพริบตาต่อมา เขาก็หายไปจากห้อง
........
ยามค่ำคืน
ภายในที่ว่าการอำเภอ
“เฮ้อ!”ε=(´ο`*)))
หวงจวิ้นเซิงลุกขึ้นยืน ถอนหายใจยาว แล้วสะบัดขาที่เมื่อยล้า ก่อนบิดคอและเอวไปมา
เส้นทางฝึกตนนั่งสมาธินี่ไม่เหมาะกับเขาจริง ๆ
เพิ่งนั่งได้ไม่ถึงวันก็ทนไม่ไหวแล้ว