พูดก็พูดเถอะ ไม่เสียทีที่เป็นถึงบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งลัทธิมาร อัตราดรอปนี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้จริง ๆ...
เดี๋ยวก่อน!
บุตรศักดิ์สิทธิ์?! (⊙o⊙)
หวงจวิ้นเซิงเพิ่งนึกขึ้นได้ในตอนนี้ว่า คนที่เขาจัดการไปเมื่อคืนคือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งลัทธิมารงั้นหรือ?
อีกฝ่ายไม่ใช่ผู้หญิงหรอกหรือ?
แต่พอนึกถึงความพิสดารของวิชามาร เขาก็เข้าใจได้
ธรรมราชากุมารมารยังเป็นเด็กมาหลายร้อยปี วิชามารเปลี่ยนเพศได้ก็คงไม่ใช่เรื่องน่าตกใจอะไร
ที่น่าแปลกใจกว่าคือชายวัยกลางคนที่ดูธรรมดาไร้จุดเด่นผู้นั้นกลับเก่งกาจถึงเพียงนี้ ถึงกับจัดการบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งลัทธิมารได้
จากประสบการณ์อันโชกโชนที่สั่งสมมาจากชาติก่อน บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งลัทธิมารผู้นี้ไม่ใช่ศิษย์ของประมุขลัทธิมาร ก็ต้องเป็นบุตรชายของเขา เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของลัทธิมารอย่างไม่ต้องสงสัย พลังย่อมไม่อ่อนด้อยแน่นอน
ลัทธิมารของโลกนี้ชั่วร้ายผิดธรรมดาจริง ๆ จะเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ในลัทธิมารที่คนกินคนเช่นนี้ได้ อย่างน้อยก็ต้องมีฝีมืออยู่บ้าง
อย่างน้อยก็ต้องเริ่มจากขั้นควบรวมลักษณ์กระมัง?
เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ เขาก็ถอนหายใจ เส้นทางบำเพ็ญของเขายังอีกยาวไกลนัก
ตอนนี้เขายังเป็นแค่ไก่อ่อนขั้นกำเนิดฟ้าเท่านั้น...
จากนั้นเขาก็หลับตาลง ตรวจดูตำรากระบี่ที่ระบบมอบเป็นรางวัล ซึ่งมีเครื่องหมายคำถามสามตัวอยู่ในห้วงสมอง
[หมื่นกระบี่คืนสู่หนึ่ง]!
ชื่อนี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะใช่หมื่นกระบี่คืนสู่หนึ่งที่เขารู้จักหรือเปล่า
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลังจากตรวจดูตำรากระบี่[หมื่นกระบี่คืนสู่หนึ่ง]จนจบ เขาก็ลืมตาขึ้นด้วยสีหน้าพิกล