“ชิวฟาง ไปสืบดูว่ารอบตัวเจ้าหนุ่มนั่นมีใครบ้าง คืนนี้จับตัวคนมาให้ข้า”
ภายในห้อง ฉางหนิงเอ่ยกับสาวใช้ข้างกาย
นางทำอะไรไม่เคยสนใจเรื่องหยุมหยิม ไม่ว่าจะข่มขู่ ล่อลวง วางยา หรือฉุดคร่า ขอเพียงบรรลุเป้าหมาย นางก็ไม่เคยใส่ใจวิธีการ
วิธีวางยาหรือฉุดคร่าพวกนั้นทำบ่อยเข้าก็เริ่มเบื่อหน่าย คราวนี้นางจึงอยากเปลี่ยนวิธีเล่นดูบ้าง
“องค์หญิง... คนผู้นั้นเป็นญาติของพระสนมหรงนะเพคะ หากเราทำเช่นนี้คงไม่ดีนัก หากพระสนมหรงทรงทราบเข้า ฝ่าบาทคงลงโทษพระองค์อีก...”
สาวใช้เอ่ยเตือนเสียงเบา
“...นังหญิงแก่บัดซบนั่น ทั้งแก่ทั้งอัปลักษณ์ ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเสด็จลุงชอบนางได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินสาวใช้ตักเตือน ฉางหนิงกำหมัดแน่น กัดฟันบ่นอย่างขุ่นเคือง
ครั้งก่อนนางถูกใจคนของตระกูลหวงคนหนึ่ง จึงจับเขากลับมาโดยตรง เรื่องแบบนี้นางทำจนชิน คิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ข่าวกลับไปถึงหูนังหญิงแก่พระสนมหรงเข้าเสียได้ ยิ่งไปกว่านั้น เสด็จลุงยังโปรดนางยิ่งนัก พอถูกนางเป่าหูอยู่ข้างหมอน คืนนั้นเสด็จลุงก็มีรับสั่งให้ขันทีเฒ่าอันต้าไห่พาหนุ่มรูปงามทั้งหมดในจวนของนางไป ทั้งยังสั่งกักบริเวณนางหนึ่งเดือน กว่านางจะหาหนุ่มรูปงามมาเติมตำแหน่งที่ว่างในจวนได้ครบก็วุ่นวายอยู่พักใหญ่
“องค์หญิง... ระวังจะมีคนแอบได้ยินนะเพคะ”
เมื่อได้ยินองค์หญิงด่าทอออกมาตรง ๆ สาวใช้ก็ลนลาน รีบเตือนทันที
ฝ่าบาททรงโปรดองค์หญิงของพวกนางก็จริง แต่พระสนมหรงเป็นถึงคนข้างพระวรกายของฝ่าบาท อีกอย่าง หากองค์หญิงถูกลงโทษ คนที่ต้องรับเคราะห์ก็คือบ่าวไพร่อย่างพวกนาง