“ซี๊ด!”(⊙_⊙)！
“ไร้กฎเกณฑ์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? คุณชายท่านนี้...คงมิใช่องค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์กระมัง?”
หวงจวิ้นเซิงฟังฟางถงแจกแจงข้อควรระวังเหล่านั้นจบ ก็จ้องมองเขาด้วยความตื่นตะลึง
ในเมื่อฟางถงเตือนเขาไว้ละเอียดถึงเพียงนี้ ย่อมต้องอ้างอิงจากประวัติความเป็นมาของคุณชายท่านนั้นแน่ ฟางถงเป็นคนเช่นไรเล่า?
อีกทั้งคนที่ทำให้คุณชายรองแห่งจวนกั๋วกงยอมก้มหัวได้ คงมีแต่เหล่าองค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์กระมัง
“นางร้ายกาจกว่าองค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์พวกนั้นมาก อย่างน้อยพวกนั้นก็ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานเท่านาง นางถึงกับกล้าด่ากุ้ยเฟยเชียวล่ะ”
ฟางถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจนใจ
หากมิใช่เพราะมารร้ายหญิงผู้นั้นเป็นที่โปรดปรานถึงเพียงนั้น เขาก็คงไม่ต้องหลบมาอยู่ที่นี่หลายปี
แต่พอนึกถึงว่ามารร้ายหญิงบุกมาถึงหน้าประตูแล้ว ในใจก็หลั่งน้ำตาเป็นสาย เขารู้อยู่แล้วว่าการรายงานเรื่องอ๋องเซียงขึ้นไปจะทำให้ตำแหน่งของเขาถูกเปิดเผย ทว่ามารร้ายหญิงบุกมาถึงที่แล้ว จะพูดอะไรตอนนี้ก็สายเกินไป
ตอนนี้เขาควรคิดหาทางรอดพ้นคืนนี้ไปก่อน เผื่อมารร้ายหญิงสั่งให้เขาไปปรนนิบัติบนเตียง...
“เก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียว?!”(⊙o⊙)！
หวงจวิ้นเซิงตะลึงงันเป็นครั้งที่สอง
“เจ้าไม่รู้ก็ไม่แปลก คนผู้นี้มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวง ใคร ๆ ก็รู้จัก”
ฟางถงโบกมือ ไม่สะดวกอธิบายฐานะของมารร้ายหญิง เขารู้ว่าน้องชายคิดว่านางเป็นองค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์ เขาเองก็ไม่อาจเปิดเผยฐานะของนางได้ รอให้นางแต่งกายเป็นสตรีเมื่อใดค่อยบอกก็ยังไม่สาย