อ้วก! (´π`)
เรือนชั้นในจวนสกุลเจี่ยง
หวงจวิ้นเซิงกับเหล่ามือปราบยืนเรียงแถวอยู่ด้านนอก พากันสำรอกของในท้องออกมาจนหมด
หลังจากขับของในท้องออกจนหมดแล้ว พวกเขาก็เช็ดคราบที่มุมปาก ก่อนจะประคองกันเดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง ทั้งสามคนคือเขา ลูกพี่ลูกน้อง และเฉียนเหวยยง
น่าสะอิดสะเอียน!
ช่างน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก!
ภายในห้อง นอกจากผู้ชันสูตรศพแล้ว ยังมีคนในจวนสกุลเจี่ยงอีกหลายคน สีหน้าซีดเผือด พวกเขาเพิ่งขับถ่ายเสร็จเช่นกัน
บนพื้นมีร่างหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่ ท้องถูกผ่าเปิด
อวัยวะภายในถูกนำออกไปจนหมด ทว่ากลิ่นคาวเลือดเข้มข้นยังคละคลุ้งไปทั่วห้อง
“นายท่านเจี่ยง ของเก่าไม่ไป ของใหม่ก็ไม่มา ขอท่านทำใจด้วย...”
ทั้งสามเดินไปหานายท่านเจี่ยง หวงจวิ้นเซิงเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเศร้าราวกับมารดาสิ้น จึงมั่นใจว่าคงรักใคร่กันมาก เขาตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ แล้วเอ่ยปลอบ
หวงจวิ้นข่ายกับเฉียนเหวยยง: (⊙_⊙)？⊙_⊙)？
ของเก่าไม่ไป ของใหม่ไม่มา ใช้ปลอบคนแบบนี้ได้ด้วยหรือ?
พอได้ยินคำปลอบของเขา นายท่านเจี่ยงก็ชะงัก สีหน้าเหมือนกำลังท้องผูก “ใต้เท้า ท่านเข้าใจผิดแล้ว ผู้ตายคือสะใภ้ของข้า”
（⊙_⊙)！
“แค่ก ๆ...ขออภัย ข้าเข้าใจผิดไป เห็นท่านเศร้าเพียงนี้ ข้าก็นึกว่า...”
หวงจวิ้นเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติและกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน
เมื่อครู่ทำหน้าเหมือนภรรยาตายชัด ๆ สีหน้าเช่นนั้นชวนให้คนเข้าใจผิดได้ง่ายไม่ใช่หรือ?
“เฮ้อ! บุตรชายคนโตของข้าเกิดอุบัติเหตุเมื่อปีกว่า ๆ ก่อน สะใภ้คนนี้เพิ่งตั้งครรภ์ได้แปดเดือนเมื่อไม่นานมานี้ ใกล้จะคลอดอยู่แล้ว ใครจะคิดว่า...เด็กในท้องนั่นเป็นหลานชายของข้านะ!!!”