ปัง ๆ ๆ!
“ไอ้สารเลว เสือไม่คำราม เจ้าก็คิดว่าข้าเป็นแมวป่วยใกล้ตายหรือไง?”
“อ๊าก... อย่าตีแล้ว ข้าผิดไปแล้ว... ข้าไม่กล้าอีกแล้ว... อ๊าก!”
หวงจวิ้นเซิงระดมทั้งมือทั้งเท้าใส่ชายชราอย่างบ้าคลั่ง หลินพ่อบ้านที่ถูกซ้อมจนยับเยินนอนอยู่บนพื้น ร้องโหยหวนพลางอ้อนวอนขอชีวิต ทว่าชั่วพริบตาต่อมา ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นวาบจากหว่างขา เสียงกรีดร้องปานใจขาดใจนั้นทำให้เทพธิดาจันทราบนฟ้ายังทนมองไม่ไหว รีบหลบเข้าไปในหมู่เมฆ
ส่วนหวงจวิ้นข่ายที่นอนอยู่บนพื้นไม่ไกลนัก บัดนี้ตาเบิกโตเป็นเม็ดถั่วไปแล้ว
ไม่คิดเลยว่ายอดฝีมือที่ฟาดฝ่ามือเดียวจนเขาล้มได้ กลับถูกน้องชายลูกพี่ลูกน้องกดลงกับพื้นแล้วซ้อมเสียยับเยิน บาดเจ็บหนักจนเห็นภาพหลอนหรือไร?
น้องชายข้าร้ายกาจขนาดนี้เชียวหรือ?
เวลาผ่านไปเท่ากับเพลงสิบแปดสัมผัสหนึ่งเพลง
“เฮ้อ! เดิมทีข้าก็ไม่อยากซ้อมเจ้าแท้ ๆ แต่เจ้าดันหาเรื่องเอง ยอมจำนนแต่โดยดีเสียก็สิ้นเรื่องแล้วมิใช่หรือ?”
หวงจวิ้นเซิงยืดตัวขึ้น ถอนหายใจ เช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก จากนั้นถ่มน้ำลายใส่ชายชราที่นอนหมดอาลัยตายอยาก หายใจเข้าได้มากกว่าหายใจออก ก่อนจะเดินไปหาพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง
“เป็นอย่างไรบ้าง? ไม่เป็นไรใช่ไหม? เฮ้ หนักเอาเรื่องนะ...”
เขาแสร้งทำเป็นออกแรง พยุงพี่ชายให้ลุกขึ้น
“ไม่... ไม่เป็นไร เจ้าทำได้อย่างไร?”
หวงจวิ้นข่ายได้สติ มือหนึ่งกุมสีข้าง อีกมือชี้ไปยังชายชราที่นอนร่อแร่บนพื้น แล้วถามด้วยความสงสัย
“ฮึ ๆ... เมื่อวานข้าซื้อมา เดิมทีตั้งใจจะมอบให้ซิ่วเหนียง แต่ดันลืมไปเสียได้”
หวงจวิ้นเซิงยิ้มร่า ล้วงปิ่นเงินออกจากอกเสื้อ แล้วแกว่งไปมาตรงหน้าพี่ชาย