(⊙_⊙) ?⊙_⊙)?
หวงจวิ้นข่ายกับซิ่วเหนียงต่างมีสีหน้ามึนงง จ้องตากันตาโต
หวงจวิ้นข่ายหันไปมองที่นั่งของลูกพี่ลูกน้องซึ่งเมื่อครู่ยังอยู่ตรงนั้น บัดนี้กลับว่างเปล่า ก่อนจะหันมามองซิ่วเหนียง “เมื่อครู่มีใครมาหรือ?”
“น่าจะ...บางที...เหมือนจะเป็นไป่ฮู่ฟาง ข้าได้ยินเสียงเขา...”
ซิ่วเหนียงเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก
“พี่ใหญ่ เมื่อครู่มีอ๋ององค์ไหนเรียกพบหรือ?” (⊙_⊙) ?
หวงจวิ้นเซิงที่ถูกฟางถงลากออกจากที่ว่าการอำเภอมา ตอนนี้เองก็ยังมึนงงอยู่บ้าง มือยังถือชามกับตะเกียบ ถูกฟางถงลากเหินข้ามหลังคาหลายหลังมาตลอดทาง
“เมื่อครู่ข้าได้รับเสียงส่งผ่านจากท่านอ๋อง ให้พาเจ้ามาพบด้วยกัน”
ฟางถงเอ่ยพลางพาเขาเร่งเดินทาง
ทั้งสองร่อนลงในลานของฟางถงแห่งสำนักฉินเทียน
“เป็นอ๋ององค์ใดหรือ? ข้าควรกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่?”
หวงจวิ้นเซิงโยนชามกับตะเกียบในมือทิ้งไป จัดเสื้อผ้าที่ยับยุ่งเล็กน้อยให้เข้าที่ แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ค่อยเรียบร้อย จึงรีบถาม
“ไม่รู้ ในพระดำรัสเรียกพระองค์เองว่าข้า แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นอ๋ององค์ไหน”
“ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว ดูดีพอแล้ว ไปกันเถอะ”
ฟางถงมองน้องชายตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็มองเสื้อผ้าบนกายเขา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหา ก็ลากน้องชายออกจากลานไปยังลานข้างเคียง ซึ่งเป็นที่พักของผู้ถวายงานสองท่านแห่งสำนักฉินเทียน
“เชิญทั้งสองท่านด้านใน”
นักพรตเฒ่ายืนรออยู่หน้าประตูแล้ว พอเห็นทั้งสองก็มาช่วยเปิดประตู พลางผายมือเชื้อเชิญให้เข้าไป
เมื่อฟางถงกับหวงจวิ้นเซิงเห็นท่าทีอ่อนน้อมของนักพรตเฒ่า อีกทั้งไม่เห็นชายวัยกลางคนที่ดูสามัญไร้จุดเด่นคนนั้น ก็รู้แล้วว่าอ๋ององค์นั้นเป็นใคร