อู่ลี่หมิงกางแขนทั้งสองข้าง ลอยอยู่กลางอากาศพลางหัวเราะก้องฟ้าอย่างบ้าคลั่ง ด้านหลังปรากฏเงามังกรโลหิตขนาดมหึมามีปีกคู่หนึ่ง กู่ร้องคำรามกลางเวหา แผ่ไอพลังเกรียงไกรสะท้านฟ้า
พลังอันแข็งแกร่งไร้ที่เปรียบในร่างราวกับกำลังบอกเขาว่า ตอนนี้เจ้าแข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าแล้ว ไม่ต้องเก็บงำอีกต่อไป ออกไปโลดแล่นให้ทั่วเถิด!
“ท่านอ๋อง...”
ภายในลานแห่งหนึ่งของจวนเซียงอ๋อง พระชายาเซียงอ๋องมองร่างที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวากลางอากาศ ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
นางอยู่เคียงข้างท่านอ๋องมาหลายปี ไม่เคยเห็นท่านอ๋องเปี่ยมชีวิตชีวาเช่นนี้มาก่อน
เมื่อครั้งอยู่ในวังหลวง พวกเขาใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง กลัวจะล่วงเกินผู้ใดเข้า
แม้จะออกจากเมืองหลวงมาแล้ว พวกเขาก็ยังไม่กล้าแสดงตัวโดดเด่น เกรงว่าจะตกเป็นเป้าสายตาขององค์ชายองค์อื่น...
ขณะที่พระชายาเซียงอ๋องกำลังซาบซึ้ง ลูกในครรภ์ก็คล้ายสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยจากบิดาของตนที่อยู่ภายนอก จู่ ๆ ไอมารอันทรงพลังก็ระเบิดออกมา
“อ๊า!”
พระชายาเซียงอ๋องสะดุ้งตกใจเมื่อไอมารปะทุขึ้นจากครรภ์ ก่อนจะปวดท้องขึ้นมาอย่างฉับพลัน นางเจ็บปวดจนต้องพยุงตัวไว้กับสาวใช้สองคนที่อยู่ข้างกาย
“พระชายา...พระชายา!”
“เด็กกำลังจะคลอดแล้ว! เร็วเข้า! เร็ว...”
สาวใช้สองข้างเห็นพระชายาเซียงอ๋องเจ็บปวดก็พลันตื่นตระหนก นางกัดฟันทนความเจ็บแล้วตะโกนออกมา
สาวใช้รีบประคองพระชายาเซียงอ๋องเข้าไปในห้อง
“ท่านอ๋อง! พระชายากำลังจะคลอดแล้ว!”
พ่อบ้านจวนอ๋องได้ยินข่าวว่าพระชายากำลังจะคลอด ก็ไม่มีเวลาร่วมยินดีกับท่านอ๋องที่บรรลุวิชาศักดิ์สิทธิ์ รีบตะโกนขึ้นไปบนฟ้า