ผู้เฒ่าทั้งสองต่างมีเรื่องขุ่นเคืองอยู่ในใจ พระเจ้ารู้ดีว่า ตั้งแต่รู้ว่าฮั่วเซียวแต่งงานแล้ว แถมภรรยายังมีลูก ในใจพวกเขาก็ร้อนรนราวกับมีหญ้างอกอยู่ข้างใน
จนกระทั่งวันนี้ พวกเขาได้เห็นรูปถ่าย
ตระกูลฮั่วเป็นตระกูลมั่งคั่งมาแต่เดิม ตอนฮั่วเซียวยังเด็ก แม้บ้านเมืองจะวุ่นวายและมีสงคราม แต่ครอบครัวก็ยังมีฐานะพอจะถ่ายรูปให้เขาได้ เมื่อนำมาเทียบกันแล้ว พ่อลูกคู่นี้หน้าตาแทบจะเหมือนกันราวกับถอดแบบออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน
หน้าตาเหมือนกันถึงเพียงนี้ ใครจะกล้าบอกว่าพวกเขาไม่ใช่พ่อลูกแท้ ๆ กัน
หัวใจของข้าหลวงใหญ่กับฮูหยินผู้เฒ่าพลันสงบลงทันที ตามมาด้วยความยินดีอย่างล้นเหลือ
พวกเขามีลูกชายสองคน มีหลานชายสามคนและหลานสาวสองคน ฮั่วเซียวเป็นพี่คนโตในบรรดาพี่น้อง หลายปีมานี้น้องชายกับน้องสาวของเขาต่างก็แต่งงานสร้างครอบครัวและมีลูกกันหมดแล้ว มีเพียงเขาที่ไม่เคยมีข่าวคราวเรื่องนี้ ไม่แต่งงานและไม่มีลูก
หลายปีมานี้ ครอบครัวไม่รู้ต้องกลุ้มใจกับเรื่องของเขามากแค่ไหน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ใครจะคิดว่าเรื่องทั้งหมดจะคลี่คลายได้ในพริบตา
ฮั่วเซียวชะงักไปทันทีที่ได้ยินเสียงข้าหลวงใหญ่ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่ตนเผลอกลั้นหายใจไปโดยไม่รู้ตัว
เป็นลูกของเขา เป็นลูกของเขาจริง ๆ!
“ผมก็อยากกลับไปเยี่ยมท่านนะครับ แต่ช่วงนี้ผมลาหยุดไปหลายครั้งแล้ว คงขอลาอีกในระยะสั้น ๆ ไม่ได้ รอใกล้สิ้นปีแล้วผมจะลองดูว่าขอลาได้หรือเปล่า” ฮั่วเซียวกล่าว
ถึงผู้บัญชาการหลี่จะมีความสัมพันธ์อันดีกับผู้ใหญ่ในครอบครัวเขา แต่ก็ไม่อาจยกเว้นกฎให้ได้ ไม่อย่างนั้นใครจะรู้ว่ามีสายตากี่คู่กำลังจับจ้องอยู่
ช่วงนี้สถานการณ์บ้านเมืองไม่ค่อยดีนัก ฮั่วเซียวจึงระมัดระวังตัวอยู่เสมอ
ข้าหลวงใหญ่เข้าใจดี จึงถอนหายใจออกมา ก่อนจะได้ยินภรรยาของตนพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันไปหาคุณเอง เด็ก ๆ ยังไงก็ต้องมีคนเลี้ยง แถมมีตั้งสองคน ส่วนคุณก็ยุ่งกับการฝึกซ้อมทุกวัน ฉันไปอยู่ที่นั่น อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ช่วยทำกับข้าวกับงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ได้”