“อะไรนะ?” เมิ่งอู๋ตกใจ
“เป็นไปไม่ได้!” เฟยอิ๋งแย้งทันที
เมิ่งอู๋อดมองเขาไม่ได้ ทั้งสับสนทั้งกระวนกระวาย ส่วนเฟยอิ๋งกลับหน้าขรึม สีหน้าแย่กว่าที่เคยเป็นมา
หมอสังเกตเห็นบรรยากาศแปลก ๆ จึงลังเลเล็กน้อย
“ผลตรวจเลือดออกมาเป็นแบบนี้จริง ๆ ครับ” เขากล่าว “คุณผู้หญิงมีประจำเดือนครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ครับ?”
เมิ่งอู๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกวันที่ออกมา ซึ่งนับจากวันนี้ก็ผ่านมาสี่สิบกว่าวันแล้ว จากนั้นเสริมว่า “ประจำเดือนฉันมาไม่ค่อยตรงอยู่แล้ว เพราะฉะนั้น…”
เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่ได้คิดอะไรมาก
เฟยอิ๋งคำนวณในใจโดยไม่รู้ตัว นับจากครั้งแรกที่เขามีอะไรกับเมิ่งอู๋จนถึงวันนี้ก็ครบหนึ่งเดือนแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงครับ หากยังไม่แน่ใจ ผมแนะนำให้ตรวจเพิ่มเติมอีกหน่อย เพราะยาบางชนิดหญิงตั้งครรภ์ใช้ไม่ได้ ทางที่ดีควรระมัดระวังไว้ครับ” หมอกล่าว
เมิ่งอู๋ยังลังเลอยู่ เฟยอิ๋งก็ตอบรับไปแล้วว่าได้
หลังจากนั้นการตรวจก็เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ผลออกมาแล้ว เมิ่งอู๋ตั้งครรภ์จริง ๆ
อายุครรภ์สี่สัปดาห์ขึ้นไป
เฟยอิ๋งขมวดคิ้วมาตลอดทาง จนกลับถึงบ้านก็ยังไม่มีสีหน้าดีใจแม้แต่น้อย เงียบผิดปกติ
ใจของเมิ่งอู๋จมดิ่งลงเรื่อย ๆ หลังจากเงียบกันอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเธอก็ถามออกมา “คุณคิดว่าเด็กไม่ใช่ลูกของคุณเหรอ?”
เฟยอิ๋งไม่พูดอะไร
อกของเมิ่งอู๋กระเพื่อมขึ้นลง ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ “ฉันมั่นใจว่าตลอดเดือนกว่านี้มีอะไรกับคุณแค่คนเดียว เฟยอิ๋ง คุณหมายความว่ายังไง?”
เฟยอิ๋งดูออกว่าเธอน้อยใจจริง ๆ จึงอดรู้สึกสงสารไม่ได้ แทบอยากยื่นมือไปกอดเธอ