“ฉันจะย้ายไปอยู่ฝั่งตรงข้าม จะไม่รบกวนเจ้า”
เขาพูดออกมาอย่างขมขื่น ก่อนหน้านี้ตอนอยู่คนเดียวเขาไม่รู้สึกอะไร แต่หลังจากชินกับการอยู่กับเมิ่งอู๋แล้ว แค่คิดว่าจะต้องแยกจากกัน ใจเขาก็เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
แต่เมิ่งอู๋บอกว่าไม่อยากเห็นหน้าเขา
“เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ ให้ป้าคนใช้ดูแลเจ้าให้ดี ดีไหม” เขาถามเสียงเบาแทบจะวิงวอน
เมิ่งอู๋อยากปฏิเสธ แต่เมื่อมองสบตาเขา สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
ความอึดอัดที่ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบจบลงเมื่อเมิ่งอู๋จามออกมา เธอเป็นหวัดจริง ๆ เฟยอิ๋งรีบไปตักน้ำมาให้เธอกินยา
ดึกมากแล้ว ทั้งสองวุ่นวายไปมาจนถึงตอนนี้ ก็ล่วงเลยสี่ทุ่มไปแล้ว
เห็นเมิ่งอู๋รับน้ำที่เขาตักมาให้โดยไม่ปฏิเสธ เฟยอิ๋งก็โล่งใจขึ้น จึงเอ่ยขอย้ายไปอยู่ฝั่งตรงข้าม
เมิ่งอู๋ไม่พูดอะไร เขาจึงกำชับให้เธอพักผ่อนให้ดี แล้วตัวเองก็ไปนอนที่ฝั่งตรงข้าม
ห้องชุดนั้นจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว แม้ข้างในจะมีข้าวของไม่มาก แต่ก็พออยู่อาศัยได้
คืนนั้นเฟยอิ๋งนอนไม่หลับ
ความเคยชินช่างเป็นสิ่งน่ากลัวจริง ๆ เพียงเวลาสั้น ๆ แค่หนึ่งเดือน เขาก็ชินกับการนอนเตียงเดียวกับเมิ่งอู๋ ชินกับความรู้สึกที่มีใครสักคนอยู่ในอ้อมแขน
ตอนนี้เหลือเพียงเขาคนเดียว ทั้งห้อง ทั้งเตียง แม้แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกว่างเปล่าไปหมด
ในใจเขาปั่นป่วนจนทรมาน
เดี๋ยวก็อยากกลับไปหาเมิ่งอู๋เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวก็คิดถึงเรื่องเด็ก
เรื่องจริงหรือเรื่องโกหก...
ถ้าเป็นเรื่องจริง ใจเขาก็พลันเกิดความยินดีขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
แต่ถ้าเป็นเรื่องโกหก เมื่อนึกถึงความหนักแน่นของเมิ่งอู๋ เฟยอิ๋งก็คิดว่า นั่นไม่ใช่ความผิดของเธอ คงมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่