แรงสั่นสะเทือนของเส้นเสียงยังส่งไปถึงลูกกระเดือก เมื่อเทียบกับความเจ็บแผ่วเบาแล้ว ความคันที่ยากจะบรรยายกลับมีมากกว่า
เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา เมิ่งอู๋จึงพอใจ นางกัดลงไปแรงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะผละออกมา มองเห็นรอยฟันตื้นลึกกำลังดีประทับอยู่บนลูกกระเดือกของเขาได้อย่างชัดเจน
“ใครใช้ให้เจ้าหลอกข้าเหมือนเด็กกันเล่า” นางพูดพลางกลอกตา “หลอกข้าเหมือนเด็กแล้วยังมีปฏิกิริยาตอบสนองอีก พี่ใหญ่ ท่านนี่โรคจิตจริง ๆ”
กู้ฉางไหว่แทบจะขำออกมาด้วยความโมโห
ที่เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะใครกันเล่า!
เขาจับท้ายทอยของเมิ่งอู๋ให้เงยขึ้น ก่อนก้มลงจูบนาง จนกระทั่งเมิ่งอู๋แทบหายใจไม่ทันจึงยอมผละออก
“ห้ามซน” กู้ฉางไหว่ตำหนิ
ทว่าคำตำหนิที่ฟังดูไม่หนักไม่เบานี้กลับไม่มีอำนาจข่มขู่แม้แต่น้อย เมิ่งอู๋พิงไหล่เขา ไม่กลัวสักนิด เพียงมองหน้าเขาพลางยิ้ม
“ดูโทรทัศน์ไหม” กู้ฉางไหว่ไม่อยากให้นางซนต่อ จึงโอบนางไว้แล้วเปลี่ยนเรื่องถาม
เมิ่งอู๋ตอบอย่างเกียจคร้าน “ดูสิ”
กู้ฉางไหว่จึงหยิบรีโมตมาเปิดโทรทัศน์
ทั้งสองดูโทรทัศน์กันราวครึ่งชั่วโมง ในที่สุดคนข้างล่างก็คุยกันเสร็จ ป้าคนใช้จึงขึ้นมาเรียก
เมื่อลงไปข้างล่าง กู้ฉางไหว่ก็กลับไปพร้อมกับพ่อแม่ของเขา
เมิ่งอู๋ขยับเข้าไปหาพ่อแม่ของตน ถามว่าพวกท่านคุยอะไรกันเมื่อครู่
แม่ของเมิ่งอู๋ไม่ได้ปิดบัง เล่าให้ฟังคร่าว ๆ แล้วยิ้มกล่าวว่า “ดูจากตอนนี้แล้ว บ้านตระกูลเชิ่งก็ถือว่าจริงใจอยู่เหมือนกัน”
เมิ่งอู๋ยิ้มตาม
แม่ของเมิ่งอู๋ลูบศีรษะนาง เมื่อเห็นว่าสีหน้าดูดีขึ้นบ้างก็คลายใจลงเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนไปถามเรื่องงานของนาง
ด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ แม่ของเมิ่งอู๋ไม่เห็นด้วยให้นางฝึกซ้อมขึ้นเวทีอีก