ฟังถึงตรงนั้น คิ้วของเมิ่งอู๋ขยับเล็กน้อย แววขบขันพาดผ่านดวงตา
“นึกภาพออกเลย” นางพึงพอใจอยู่ในใจเป็นอย่างมาก
ส่วนหนุ่มเกเรที่คิดจะบุกเข้ามาหานาง กับเฉินติ้งเหยา ลูกชายคนที่สี่ของตระกูลเฉินที่เป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลัง
“เฉินติ้งคุนจับคนใส่กระสอบแล้วลากไปเลย” 008 ย้ำ
เมิ่งอู๋ยิ้มอีกครั้ง แล้วถามว่า “แล้วหนุ่มเกเรคนนั้นล่ะ?”
“เอ่อ...” 008 ลังเลเล็กน้อย แต่พอคิดว่าผู้ถือระบบของตนก็เคยเห็นโลกมามากแล้ว จึงลดเสียงลง กระซิบอย่างลึกลับและลับ ๆ ล่อ ๆ ว่า “เฉินติ้งคุนส่งเขาไปไว้ที่แบบนั้นน่ะ ที่...ให้เขาคอยปรนนิบัติผู้ชาย”
คราวนี้เมิ่งอู๋กลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาเสียงดัง
“ความคิดดีนี่” นางว่า “ข้าชอบ”
ตำรวจลงมือ คราวนี้เรื่องจึงบานปลายใหญ่โตในทันที ผู้คนไม่น้อยต่างก็รู้เรื่องนี้
ตระกูลเมิ่งเรียกได้ว่ากำลังหัวหมุน ตอนนี้เมิ่งเจี้ยนเต๋อ บิดาแท้ ๆ ของร่างเดิม กับเฉินติ้งจาง บุตรชายคนโตของตระกูลเฉิน กำลังรออยู่ใต้ตึกโรงพยาบาลเพื่อขอพบเฉินติ้งคุน แต่ถูกคนของเขาขวางไว้
เมิ่งอู๋ตื่นขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับไปอีกครั้ง
เฉินติ้งคุนลุกออกไปข้างนอก คนที่อยู่ด้านนอกรีบเข้ามารายงานเสียงเบา “คุณชาย เฉินติ้งจางกับเมิ่งเจี้ยนเต๋อมาหาคุณ พวกเราขวางไว้ไม่ให้ขึ้นมา ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว พวกเขายังอยู่ครับ”
เขาสั่งไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ให้ใครเข้าไปรบกวน ดังนั้นอีกฝ่ายจึงเพิ่งมารายงานตอนนี้
“ไม่พบ ไสหัวไปให้หมด” เฉินติ้งคุนกล่าว ก่อนสั่งให้คนไปเตรียมข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน
เขาลูบคางเบา ๆ หนวดเคราเริ่มทิ่มมือแล้ว