คนปากเสียเอ๊ย
เนี่ยจวิ้นหน้าดำคล้ำ ไม่สนใจเฉินจี้ หันหลังเดินเข้าไปในบ้าน
เฉินจี้เงียบกริบ เดินตามเข้าไป แล้วยังรู้ตัวปิดประตูให้เรียบร้อย
“ประมุขตระกูลเฉิน” เมิ่งอู๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้แสดงความเห็นใด ๆ ต่อเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ เพียงเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ
“ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราล้วนเป็นญาติกัน เจ้าเรียกข้าว่าลุงใหญ่เหมือนเนี่ยจวิ้นก็ได้” เฉินคุนพูดยิ้ม ๆ พลางนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร “นี่คุณหนูเมิ่งทำหรือ ข้าขอชิมได้ไหม”
ขณะพูด เขาก็ยื่นมือไปหยิบตะเกียบคู่หนึ่งเรียบร้อยแล้ว ดวงตาเป็นประกายจ้องมองโต๊ะอาหาร
ชั่วขณะนั้น แม้แต่เมิ่งอู๋ยังพูดไม่ออก
คนเหลวไหลเช่นนี้กลับเป็นประมุขตระกูลเฉินหรือ เนี่ยจวิ้นไปเรียกเขาว่าลุงใหญ่ตั้งแต่เมื่อไรกัน
เนี่ยจวิ้นเองก็อยากพูดเช่นนั้นเหมือนกัน
เดิมทีเขาตั้งใจมาหาเรื่อง แต่พอเห็นเฉินคุนเป็นเช่นนี้ กลับไม่รู้จะพูดอะไรดี
เฉินจี้เบือนหน้าหนีด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่อยากยอมรับว่าคนที่ทำให้ขายหน้านี่เป็นพี่ชายของตน
พี่ชายแท้ ๆ เสียด้วย
“นี่เป็นฝีมือเนี่ยจวิ้นค่ะ ฉันทำอาหารไม่เป็น” เมิ่งอู๋กล่าว ก่อนปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงรอยยิ้มบาง ๆ
เฉินคุนจะเป็นอย่างไร แล้วเกี่ยวอะไรกับพวกเธอด้วย
เนี่ยจวิ้นนั่งลงข้างเมิ่งอู๋ สีหน้าที่เดิมหม่นหมองกลับมาสงบนิ่งอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นท่าทีไม่ยี่หระของนาง จากนั้นจึงมองสองพี่น้องตระกูลเฉินอย่างเยือกเย็น
“นี่เป็นฝีมือหลานชายข้าหรือนี่” เฉินคุนเอ่ยอย่างประหลาดใจ กินซาลาเปาเข้าปากหนึ่งลูก แล้วยกนิ้วโป้ง “รสชาติดีจริง ๆ”
ไม่มีใครสนใจเรื่องที่เขาเรียกเนี่ยจวิ้นว่าหลานชาย เฉินคุนเองก็ไม่ถือสา กินหมดลูกแล้วจึงหยิบผ้าเช็ดปากมาเช็ดปากอย่างไม่รีบร้อน ก่อนยิ้มให้คนทั้งสองที่กำลังมองตน “ข้ามาแค่อยากเห็นว่าผู้มีพลังพิเศษเวลาหน้าตาเป็นอย่างไร ไม่มีเจตนาอื่น”
เนี่ยจวิ้นหัวเราะหึ ๆ