บางทีอาจได้เจอหญิงที่มากับคุณอาคนนั้นก็ได้ เฉินยวนโจวคิดเผื่อเอาไว้
แต่ใครจะคิดว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว กลับประจันหน้ากับเมิ่งอู๋เสียก่อน เขาจึงอดประหลาดใจไม่ได้
“อาอู๋ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?” เขาไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำเสียงและสีหน้าของตนอ่อนโยนลงเพียงใด
หญิงสาวตรงหน้าสวมชุดเดรสสีดำ ช่วงนี้ดูเหมือนเธอจะชอบสีดำเป็นพิเศษ แต่ต้องยอมรับว่าสีนี้ขับผิวของเธอให้ขาวผ่องยิ่งขึ้น
ผมยาวตรงสีดำถูกรวบไว้ด้านหลัง ใบหน้าเล็กเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาสีดำคล้ายดวงตาแมวคู่นั้นทั้งลึกลับและเย้ายวน
ดูเหมือนเธอจะสวยขึ้นอีกแล้ว
หัวใจของเฉินยวนโจวร้อนวูบ อารมณ์บางอย่างที่เริ่มปะทุแทบจะเอ่อล้นออกมา
เมิ่งอู๋ไม่คิดว่าจะได้เจอเขา จึงรู้สึกรำคาญอยู่บ้าง
แต่เมื่อนึกถึงเรื่องน่าประหลาดใจที่เฉินติ้งคุนพูดถึง เธอก็อดทนขึ้นอีกหน่อย
“มากินข้าวกับเพื่อน” เธอพยักหน้าแล้วพูดว่า “เพื่อนยังรอฉันอยู่ ฉันไปก่อนนะ”
เฉินยวนโจวอยากรั้งเธอไว้คุยต่ออีกสักสองสามประโยค
ยิ่งเมิ่งอู๋เย็นชากับเขา เขาก็ยิ่งกระสับกระส่าย ยิ่งอยากคุยกับเธอ หวังว่าสีหน้าเย็นชาของเธอจะเปลี่ยนไปเพราะเขาสักครั้ง
แต่ในใจเขายังเป็นห่วงเรื่องหญิงที่มากับเฉินติ้งคุนซึ่งไม่รู้ว่าเป็นใคร จึงได้แต่ยิ้มร่ำลาเมิ่งอู๋
น่าเสียดายที่หลังจากเดินไปจนถึงห้องน้ำและรออยู่อีกครู่หนึ่ง แม้จะเจอคนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีใครตรงกับที่เขาคาดเดาว่าเป็นเป้าหมายเลย
บางทีอีกฝ่ายอาจเดินมาจากทางอื่น จึงคลาดกันไป
ร้านอาหารส่วนตัวแห่งนี้กว้างขวางมาก มีทางเดินหลายสาย
เฉินยวนโจวรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง จึงหันกลับไปที่ห้อง ระหว่างนั้นก็คิดถึงเมิ่งอู๋ขึ้นมา หรือว่าจะเป็นเธอ?
แต่ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เขาก็ยิ้มพลางส่ายหน้า
เป็นไปได้อย่างไรกัน
คนที่คุณอาของเขาเบื่อหน่ายที่สุดก็คือพวกสาวน้อยที่ไร้เดียงสาและโง่เขลา