เฉินติ้งคุนชะงักงัน
เรื่องร่างกายของเขา ทั้งสองคนต่างรู้ดี แต่งงานกันมาหลายปี เมิ่งอู๋ก็ไม่มีวี่แววว่าจะตั้งครรภ์ ไม่เคยมีปาฏิหาริย์ใดเกิดขึ้น แม้เฉินติ้งคุนจะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
ใครจะคิดว่า จู่ ๆ เขาจะได้ยินข่าวนี้ขึ้นมา
“อาอู๋ ข้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม” เฉินติ้งคุนเอ่ยถาม ก่อนจะพบว่าเสียงของตนสั่นเล็กน้อย
“เจ้าไม่ได้ฟังผิด” เมิ่งอู๋ขยับเข้าไปใกล้ โอบคอเขาไว้ พลันได้กลิ่นเหงื่อจาง ๆ จากตัวเขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ก่อนจะถอยออกมาแล้วลูบอกตนเอง
“ข้าใช้ที่ตรวจครรภ์ตรวจหลายครั้งแล้ว เว้นเสียแต่ว่ามันจะเสียทั้งหมด” นางกล่าว “ตกลงหมอว่าอย่างไรบ้าง”
ตอนนี้เฉินติ้งคุนยังไปพบแพทย์เป็นประจำทุกปี เพียงแต่ไม่ยอมให้เมิ่งอู๋ไปด้วย
เขารู้สึกเลื่อนลอยอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเมิ่งอู๋ ก็ฝืนบังคับตนเองให้สงบลง
“หมอบอกว่าโอกาสมีน้อย” เขากล่าว แพทย์มักเป็นเช่นนี้ ไม่ค่อยพูดอะไรที่ยืนยันได้เต็มร้อย พอพูดถึงตรงนี้ เฉินติ้งคุนก็พลันฮึกเหิมขึ้นมา
โอกาสมีน้อย ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว!
“ข้าไปล้างเนื้อล้างตัวก่อน แล้วพวกเราไปโรงพยาบาลกัน” พูดจบเขาก็ลุกขึ้น รีบไปล้างตัวทันที
หญิงตั้งครรภ์มักจะอ่อนไหวเป็นพิเศษ ได้กลิ่นอะไรเข้าก็เกิดอาการคลื่นไส้จากการตั้งครรภ์ได้ง่าย เฉินติ้งคุนสังเกตเห็นชัดเจนว่าเมิ่งอู๋ไม่ชอบกลิ่นบนตัวเขา
เฉินติ้งคุนรีบล้างตัวจนเสร็จ พอออกมา เมิ่งอู๋ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว จากนั้นทั้งสองก็ขับรถตรงไปโรงพยาบาล
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผลตรวจก็ออกมา ยืนยันว่าเมิ่งอู๋ตั้งครรภ์ได้ห้าสัปดาห์