“เมิ่งอู๋ตั้งครรภ์แล้วหรือ?”
“อะไรนะ?”
เดิมทีเมิ่งเจี้ยนเต๋อตั้งใจจะถามภรรยาว่ารู้เรื่องนี้หรือไม่ ใครจะคิดว่าพอเอ่ยปากออกไป สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงงและตกใจ
เมื่อเห็นว่านางไม่รู้อะไรเลย เขาก็รู้สึกเหนื่อยหน่ายและหงุดหงิดขึ้นมาทันที
หลังเกิดเรื่องของเมิ่งเหวยเมื่อสามปีก่อน ในช่วงแรกตระกูลเมิ่งยังคงโกรธแค้นและกล่าวโทษ รู้สึกว่าเมิ่งอู๋ไร้หัวใจและเห็นแก่ตัวเกินไป จับผิดเรื่องเล็กน้อยไม่ยอมปล่อย แถมยังบีบคั้นกันถึงเพียงนี้
แต่เมื่อพยายามหาทางสารพัดก็ยังไม่ได้พบหน้าเมิ่งอู๋ ทั้งยังต้องเผชิญกับการกดขี่จากเฉินติ้งคุน พวกเขาจึงเหลือเพียงความกระวนกระวายใจ
ตลอดหลายปีมานี้ เมื่อเห็นเฉินติ้งคุนให้ความสำคัญและเอาใจใส่เมิ่งอู๋ถึงเพียงนั้น สองสามีภรรยาเมิ่งเจี้ยนเต๋อก็อดตำหนิกันไปมาไม่ได้ ต่างโทษอีกฝ่ายว่าเมื่อก่อนปฏิบัติต่อเมิ่งอู๋ไม่ดีพอ
“เรื่องนี้เจ้าก็ยังไม่รู้ แล้วทั้งวันเอาแต่ทำอะไรอยู่?” เมิ่งเจี้ยนเต๋อพูดอย่างหงุดหงิด “ในแวดวงสังคมแทบจะลือกันไปทั่วแล้ว ยังต้องให้ข้าเตือนอีกหรือ? เป็นนายหญิงตระกูลเมิ่งเสียเปล่า!”
จางหยวนเองก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ หลายปีมานี้ตระกูลเมิ่งตกต่ำลงทุกที ในแวดวงสังคมก็มีแต่คนประจบผู้มีอำนาจและเหยียบย่ำผู้ที่ด้อยกว่า ยิ่งมีเฉินติ้งคุนคอยกดดัน บรรดาคุณนายที่เคยสนิทสนมกับนางจึงค่อย ๆ ห่างเหินไป
ตั้งแต่ปีก่อน นางแทบไม่ได้รับคำเชิญให้ไปร่วมงานสังสรรค์หรือออกไปเที่ยวด้วยกันอีกเลย นางฝืนหน้าตามาร่วมงานเองอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถูกเยาะเย้ยถากถาง บางครั้งถึงกับถูกไล่กลับ หลังจากนั้นนางก็ไม่อยากไปอีก ทว่าเมิ่งเจี้ยนเต๋อกลับบังคับให้นางไปอีกหลายครั้ง