“คุณตา เสี่ยวหยวน” นางทักทาย แล้วเอ่ยต่อว่า “ขากลับข้าเก็บผักป่ามาด้วย เย็นนี้เอามาคลุกกินกันไหม แล้วหุงข้าวโพดบดกะข้าวเม็ดบางด้วยดีหรือไม่”
“ข้าวเม็ดบางข้าหุงไว้แล้ว” เฮ่อจิ้งหยวนกล่าว
“เสี่ยวหยวนทำกับข้าวเป็นด้วย เก่งจริง ๆ คราวหน้าไม่ต้องรีบ รอข้ากลับมาทำเอง” เมิ่งอู๋อดแปลกใจไม่ได้ จึงเอ่ยชม แล้วรีบพูดต่อ
เฮ่อจิ้งหยวนตอบเสียงอู้อี้ว่า “ไม่เป็นไร”
เมิ่งอู๋เหลือบมองข้าหลวงใหญ่ “คุณตาช่วยว่าเสี่ยวหยวนหน่อยสิ เด็กผู้ชายจะเข้าครัวได้อย่างไร”
แถบภูเขานี้ถือธรรมเนียมว่าผู้ชายไม่เข้าครัว หากเข้าครัวก็จะถูกคนหัวเราะเยาะ
ข้าหลวงใหญ่เองก็เป็นคนเคร่งธรรมเนียมเก่า หากจำเป็นก็ทำอาหารเองได้ แต่พอร่างเดิมทำเป็นแล้ว ท่านก็ไม่แตะต้องงานครัวอีก ต่อให้ดึกแค่ไหนก็รอให้ร่างเดิมกลับมาทำ
นางแค่กังวลว่าตอนนี้ข้าหลวงใหญ่จะไม่พอใจ
“ไม่เป็นไร” ข้าหลวงใหญ่เอ่ยด้วยสำเนียงท้องถิ่น คล้ายกับคนแถบนี้ทุกประการ “เขาอยากทำก็ปล่อยให้ทำไป”
เมิ่งอู๋จึงร้องอ้อ แล้วเอ่ยว่า “ได้ เช่นนั้นข้าจะคลุกผักป่า พวกท่านเก็บของให้เรียบร้อยแล้วเตรียมกินข้าวเถอะ”
“ได้” ข้าหลวงใหญ่รับคำ ส่วนเฮ่อจิ้งหยวนยังคงเงียบเช่นเดิม
เฮ่อจิ้งหยวนเพิ่งถูกพากลับมาได้ห้าวัน เขาพูดน้อย ร่างเดิมตั้งใจจะผูกมิตรกับเขา แต่ก็แทบไม่ได้คุยกันสักกี่คำ
ปกติเขามักก้มหน้าก้มตาทำงาน
เมิ่งอู๋ดูออกว่าแท้จริงแล้วเขายังคงระแวดระวัง คอยป้องกันตัวจากสิ่งรอบข้าง
เมิ่งอู๋เข้าไปในบ้าน บ้านสร้างจากดินอัด หลังคามุงด้วยแผ่นหิน ด้านนอกมีลานนวดข้าว แต่ไม่มีรั้วล้อม
มีห้องทั้งหมดสามห้อง ห้องตรงกลางคือโถงใหญ่ ใต้หลังคาใช้ไม้กั้นเป็นชั้นลอยเล็ก ๆ สำหรับเก็บของที่ปกติไม่ค่อยได้ใช้ ทางตะวันตกเป็นห้องนอนของข้าหลวงใหญ่ ตอนนี้ท่านพักอยู่กับเฮ่อจิ้งหยวน ส่วนทางตะวันออกเป็นห้องครัว มีเตียงวางอยู่ด้านใน เป็นที่พักของร่างเดิม