ตั้งแต่เฮ่อจิ้งหยวนก้าวออกจากบ้าน เขาก็ระแวดระวังมาตลอด ไม่คิดเลยว่าเมิ่งอู๋จะพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขานรับว่า “อ้อ”
มารดาผู้ให้กำเนิดเขาเสียชีวิตจากการคลอดยาก เขาจึงแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับนางเลย
“หลายปีมานี้ ท่านข้าหลวงใหญ่จะออกเดินทางไกลปีละครั้ง บอกว่าไปตามหาคนคนหนึ่ง ทุกปีออกไป แล้วก็กลับมาคนเดียวทุกปี” เมิ่งอู๋พูดพลางปีนเขาไปด้วย น้ำเสียงไม่หอบสักนิด “พอกลับมาก็ต้องดื่มจนเมาสักครั้ง พอเมาแล้วก็จะเรียกหาลูกสาว เป็นแบบนี้มาหลายปีแล้ว”
“ไม่คิดเลยว่าปีนี้จะตามหาเจ้ากลับมาได้” เมิ่งอู๋กล่าว “ท่านถึงจะไม่พูด แต่ที่จริงดีใจมาก”
เฮ่อจิ้งหยวนไม่รู้จะพูดอะไร เขาไม่เข้าใจข้าหลวงใหญ่ และมองไม่ออกด้วยว่าท่านคิดอย่างไร
สำหรับเขาแล้ว ทุกอย่างล้วนแปลกใหม่ แต่พอได้ฟังคำพูดของเมิ่งอู๋ ในใจก็อดเกิดความรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาไม่ได้
มีใครคนหนึ่งกำลังดีใจเพราะเขา
“อ้อ” สุดท้ายเฮ่อจิ้งหยวนก็เพียงขานรับ
เมิ่งอู๋ไม่ได้พูดต่อ กล่าวถึงเรื่องนั้นเพียงประโยคเดียว จากนั้นก็เล่าเรื่องในหมู่บ้านกับเรื่องบนภูเขาแทน
ทว่าเฮ่อจิ้งหยวนเป็นคนพูดน้อย พอคุยเรื่องจิปาถะกันอยู่พักหนึ่ง นางก็เงียบเสียงลง แล้วเดินมาถึงป่าไผ่บนภูเขาด้านหลังบ้าน
ช่วงหลายวันมานี้ฝนไม่ตก หน่อไม้ในป่าจึงมีไม่มาก เมิ่งอู๋พาเฮ่อจิ้งหยวนมุ่งลึกเข้าไปในป่า คอยหาแต่บริเวณที่มีไอน้ำชื้นมาก ถึงอย่างนั้นก็ขุดได้ไม่น้อย
พอขุดจนเต็มกระบุงสะพายหลังก็เดินทางกลับ ระหว่างทางนางเล่าให้เฮ่อจิ้งหยวนฟังว่าจุดไหนมีหน่อไม้ และมีเคล็ดลับขุดอย่างไร ทั้งสองก็กลับถึงบ้านไปพร้อมกับบทสนทนานั้น
ตลอดทางไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เฮ่อจิ้งหยวนเดินตามหลังมาแล้วพบว่า เมิ่งอู๋ดูเหมือนแค่พาเขาออกมาเดินเล่นเท่านั้น
เช้าวันต่อมา เมิ่งอู๋ก็เรียกเฮ่อจิ้งหยวนไปเก็บยอดต้นชุนด้วยกัน