“ผู้ถือระบบ วิชาใจขยับไหวติดตั้งสำเร็จแล้วค่ะ~” 008 พูดอย่างร่าเริง
เมิ่งอู๋ตอบรับในใจเบา ๆ ก่อนขึ้นรถสปอร์ตของเซี่ยซินโหรว
เซี่ยซินโหรวก็เหมือนกับนาง ผู้ใหญ่ในบ้านต่างเป็นผู้บริหารระดับกลางถึงสูงของบริษัทเจียเหอ ต่างกันตรงที่แม่ของเซี่ยซินโหรวมีลูกสาวเพียงคนเดียว จึงรักและทะนุถนอมเป็นที่สุด
ทั้งสองรู้จักกันตั้งแต่เข้าร่วมกิจกรรมครั้งหนึ่งของบริษัท หลังจากนั้นก็คบหาติดต่อกันมาโดยตลอด
เมื่อเซี่ยซินโหรวมองเห็นนางชัดเจน มือที่กำลังจะสตาร์ตรถก็ชะงัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง
“อาอู๋ วันนี้สวยมากเลยนะ ฉันว่าแล้วเชียว เธอน่าจะแต่งตัวแต่งหน้าให้ตัวเองตั้งนานแล้ว” นางเอ่ยอย่างชื่นชม
เมิ่งอู๋ยิ้ม ลูบแก้มอย่างประหม่าเล็กน้อย แล้วถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ “จริงเหรอ ฉันแต่งหน้าตามคลิปสอน จะดูแปลกไหมนะ”
“จะแปลกได้ยังไง!” เซี่ยซินโหรวแย้งอย่างหนักแน่น “สวยมากต่างหาก”
เมิ่งอู๋ยิ้มเขิน ๆ แล้วพูดว่า “ไม่ได้ขนาดนั้นหรอก แค่ไม่แปลกก็พอแล้ว”
เซี่ยซินโหรวสตาร์ตรถ เห็นนางไม่มั่นใจเช่นนี้ก็ได้แต่จนใจ “ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าเธอสวยมาก ต่อให้ไม่แต่งหน้า ถ้าเป็นหน้าสดจริง ๆ ก็มีคนสวยกว่าเธอไม่กี่คนหรอก”
เมิ่งอู๋พูดคุยกับนางไปพลาง แอบยิ้มในใจไปพลาง
ร่างเดิมที่จริงแล้วสวยมาก เป็นความงามแบบสาวน้อยดอกไม้ขาวที่ดูบอบบางน่าสงสาร แต่กลับไม่เป็นที่ชื่นชอบของผู้ใหญ่ในบ้าน พวกเขามักรู้สึกว่านางมีใบหน้าอมทุกข์ ราวกับถูกใครรังแกอยู่ตลอด ทั้งที่รูปร่างกลับเติบโตงดงามเกินวัย พออยู่ในช่วงวัยกำลังโต ก็ถูกพ่อแม่กล่าวหาว่าทำตัวไม่เหมาะสม
เมื่อเป็นเช่นนั้น ประกอบกับความไม่มั่นใจและการถูกพ่อแม่กดดันด้วยคำพูดมาเป็นเวลานาน ปกตินางจึงมักก้มหน้า ห่อไหล่ ดูขลาดกลัวและไม่สะดุดตา