ตอนที่ได้รับข้อความ เซี่ยจี้กำลังนั่งรถกลับบ้าน
โทรศัพท์สั่นติดกันหลายครั้ง เขาไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็นใคร
รายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์ส่วนตัวของเขามีไม่มาก คนเดียวที่ส่งข้อความติดกันหลายข้อความแบบนี้ก็คือเมิ่งอู๋
เซี่ยจี้หยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างไม่รีบร้อน ในใจคิดว่านางคงเบื่ออีกแล้วเลยส่งข้อความมารบกวนเขา ไม่รู้คราวนี้จะพูดอะไรอีก
แล้วเขาก็เห็นเรื่องของเซี่ยหมิงเฉิง
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่เขากลับบ้าน นางไม่ได้อยู่แต่ในห้องนอนหรอกหรือ? นิ้วของเซี่ยจี้ขยับ พิมพ์ข้อความตอบกลับ
จากนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์เพิ่มอีกข้อความ
‘อยู่ระหว่างทาง’
เมิ่งอู๋ตอบกลับมาทันทีรัวเป็นชุด
‘ฉันรอท่านอยู่ที่ห้องรับแขก’
สติกเกอร์ลูกหมายิ้มแป้น
‘ได้รับผลประโยชน์จากท่านมากขนาดนี้ ฉันต้องเอาใจท่านให้ดี ๆ หน่อยแล้ว’
‘แฮะ ๆ’
บนรถ มุมปากเซี่ยจี้ยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจากการทำงานมาทั้งวันพลันผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว
คุยกับเมิ่งอู๋แล้วมักรู้สึกสบายใจเสมอ นางเหมือนแอ่งน้ำใสสะอาดที่เผยตัวอยู่ตรงหน้าเขาอย่างกระจ่างแจ้ง ไม่ว่าจะคิดอะไรอยู่ก็เปิดเผยตรงไปตรงมา แม้แต่การเอาใจเขายังพูดออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม
‘เจ้าคิดจะเอาใจข้าอย่างไร?’
เซี่ยจี้พิมพ์ประโยคนี้ไปโดยไม่รู้ตัว พอพิมพ์เสร็จถึงได้สติ เขาจ้องมองข้อความอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังกดส่ง
เมิ่ง: ‘ฉันจะรินชาและยกน้ำให้ท่าน’
เมิ่ง: ‘นวดไหล่ทุบหลัง’
เมิ่ง: ‘ท่านอยากให้ฉันเอาใจแบบไหน ฉันก็ทำได้ทั้งนั้น’
ก็มีความสามารถอยู่แค่นี้เอง
เซี่ยจี้คิดในใจ คนอื่นเวลาเอาใจกันมักจะ—
ความคิดในใจของเขาชะงักลง ใบหูร้อนผ่าว เขาสลัดความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นมาให้พ้นไป
เซี่ยจี้ก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่เคยลิ้มรสชาติ เขายังสงบเสงี่ยมไร้ความปรารถนาได้ แต่พอได้ลิ้มรสแล้ว ก็ยากจะห้ามไม่ให้เกิดความคิดฟุ้งซ่านขึ้นมาบ้าง