“ปีใหม่นี้ ข้าอยากกลับบ้านสักครั้ง” เมิ่งอู๋พูดอย่างกระดากอาย “ข้าไม่ได้กลับบ้านมาครึ่งปีแล้ว คนแก่ที่บ้านคงคิดถึงข้าแย่”
“ไม่ได้” หวังเจิ้นทำหน้าบึ้ง “ถ้าเจ้ากลับไป แล้วใครจะดูแลที่นี่ ช่วงปีใหม่จะไปหาคนจากที่ไหน!”
ก่อนจะได้เมิ่งอู๋มา หวังเจิ้นเคยลองจ้างแม่บ้านมาหลายคนแล้ว แต่ก็ไม่มีใครที่เขาพอใจ ไม่อย่างนั้นก็ทำความสะอาดไม่หมดจด ไม่อย่างนั้นก็ลดขั้นตอนในการทำงาน หรือไม่ก็ชอบพูดจาจุกจิก สรุปแล้วชวนให้หงุดหงิดทั้งนั้น เมิ่งอู๋เป็นคนที่เขาพอใจที่สุด
ทำความสะอาดได้เอี่ยมอ่อง ทำงานเรียบร้อย พูดน้อย ไม่ต้องให้เป็นห่วง
พอคิดว่านางจากไปแล้ว บ้านทั้งหลังก็คงรกเละเทะ หวังเจิ้นก็ไม่สบอารมณ์ขึ้นมา
“แค่ไม่กี่วันเอง” เมิ่งอู๋ทำหน้าวิงวอน “ข้าจะออกเดินทางวันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง แล้วจะกลับมาวันขึ้นสอง พอดีกับที่ท่านกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ พอผ่านปีใหม่ข้าก็กลับมา รับรองว่าจะไม่ทำให้ท่านเสียเวลา”
หวังเจิ้นทำหน้าบึ้ง คิดในใจว่าจะกลับก็กลับไปสิ เขาจะอยู่ไม่ได้เพราะขาดนางหรืออย่างไร
“ได้” เขาเปิดหนังสือขึ้นมาโดยไม่แม้แต่จะมองเมิ่งอู๋ แล้วพูดว่า “ถ้ากลับมาช้าก็เก็บข้าวของไสหัวไปเอง”
“ข้ารับรองค่ะ” เมิ่งอู๋รีบตอบ
วันที่ยี่สิบเก้า เมิ่งอู๋ตื่นแต่เช้า จัดการทำความสะอาดทั้งในบ้านและนอกบ้าน จากนั้นก็ทำอาหารไว้ให้หวังเจิ้น นึ่งหมั่นโถวไว้หลายลูก หุงข้าวสวย แล้วผัดกับข้าววางไว้ให้เขาเอาไปอุ่นกินตอนกลับมา หลังจากรอจนเขากินเสร็จและเก็บกวาดเรียบร้อย นางก็รีบออกเดินทางไปสถานีรถไฟทันที
บ้านของนางอยู่ไม่ไกลจากนครเยี่ยนนัก ขึ้นรถไฟตอนบ่ายก็ถึงได้ พอตกค่ำก็กลับถึงบ้านพอดี
พ่อแม่ของร่างเดิมมีลูกเพียงสองคน เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง และรักเอ็นดูทั้งคู่ ส่วนผู้ใหญ่ในบ้านก็ไม่ลำเอียง มิฉะนั้นคงไม่ปล่อยให้ร่างเดิมอายุยี่สิบแล้วยังไม่ได้แต่งงาน