ส่วนทรัพย์สินส่วนตัว เมิ่งอู๋ยิ่งไม่ขาดแคลน
ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องดิ้นรนแย่งชิงที่ดินเพียงหนึ่งหมู่สามส่วนของตระกูลจ้าวเลย
ท่าทีของเมิ่งอู๋ในเรื่องนี้ชัดเจนมาก จนฮูหยินจากสกุลอื่น ๆ ต่างรู้สึกซับซ้อนขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เรื่องดูแลจัดการเรือนตกอยู่ในมือของฮูหยินสามสกุลหลิน นางรับหน้าที่นี้ไปอย่างยินดี ทว่าลับหลังกลับพูดกับคนสนิทว่า ตำแหน่งดูแลจัดการเรือนนี้คงอยู่ได้ไม่นานนัก
เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าใส่ใจเรื่องการสมรสของสกุลห้าเช่นนี้ พอเมิ่งอู๋เข้าบ้านมา เรื่องเหล่านี้ก็คงต้องส่งมอบให้นาง
ฮูหยินผู้เฒ่าปฏิบัติต่อนางอู๋อย่างนั้น ไม่ถึงกับพอใจหรือไม่พอใจ แต่เมื่อมองดูตอนนี้ กลับเห็นได้ชัดว่าให้ความสำคัญกับเมิ่งอู๋จริง ๆ
ไม่ต้องสนว่าเป็นเพราะท่านห้าหรือไม่ การได้สามีที่มีความสามารถเช่นนี้ ก็ถือเป็นความสามารถของภรรยาเหมือนกัน
สกุลหลินรู้จักกาลเทศะมาแต่ไหนแต่ไร ที่นางกล้าขัดคอนางอู๋ ก็เพราะสกุลใหญ่สามัญธรรมดา นางไม่มีเรื่องใดต้องไปขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย
แต่สกุลห้ากลับไม่เหมือนกัน
ฐานะและตำแหน่งของจ้าวเวย์อยู่ตรงนั้น ไม่แน่ว่าวันใดนางอาจต้องไปขอความช่วยเหลือจากเขาก็ได้
ดังนั้นตั้งแต่แรก สกุลหลินจึงเอาอกเอาใจเมิ่งอู๋อย่างเต็มที่ ประคบประหงมด้วยความระมัดระวัง ไม่มีความคิดเป็นปฏิปักษ์แม้แต่น้อย
สกุลหลินคิดไว้ตั้งนานแล้ว หากเมิ่งอู๋ต้องการอำนาจดูแลจัดการเรือน นางก็จะยกให้ทั้งหมด อีกทั้งยังจะช่วยเหลืออย่างดี ให้นางตั้งหลักได้โดยเร็ว
ใครจะคิดว่าเมื่อถึงที่สุดแล้ว เมิ่งอู๋กลับไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลย
สกุลหลินเข้าใจต้นตอของความไม่ใส่ใจนี้ทันที จะว่าอิจฉาก็ไม่เชิง จะว่าริษยาก็ไม่ใช่ สุดท้ายจึงได้แต่ยิ้มออกมา