“แถมเจ้าไม่ได้อยากจะให้บทเรียนอะไรสักอย่างแก่เซี่ยหมิงเฉิงหรอกหรือ” เมิ่งอู๋ขยับเข้าไปใกล้ ตบไหล่เซี่ยจี้เบา ๆ แล้วโน้มตัวกระซิบยิ้ม ๆ ว่า “ทำแบบนี้รับรองว่าได้ผลดีแน่”
เซี่ยจี้ไม่สนใจนาง หันหลังเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งมาให้นาง
“เปลี่ยนใส่ตัวนี้” เขากล่าว
เมิ่งอู๋ร้องอ๋อ เมื่อเห็นว่าเขาจริงจัง จึงจำใจเข้าไปเปลี่ยนในห้องแต่งตัว พอออกมา เซี่ยจี้ก็มองนางแล้วพยักหน้าพอใจทันที
“ที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย” เมิ่งอู๋พูดพลางม้วนแขนเสื้อ
เซี่ยจี้มองดู เห็นว่าส่วนที่ควรปกปิดก็ปิดมิดชิดแล้ว จึงไม่พูดอะไรอีก
เมิ่งอู๋เพิ่งจะม้วนแขนเสื้อขึ้นได้สำเร็จ ชายกางเกงก็หลุดรุ่ยลงมาอีก นางเริ่มหงุดหงิด เลยปล่อยให้มันลากพื้นอยู่อย่างนั้น ขี้เกียจสนใจแล้ว
ทั้งสองออกไปรับประทานอาหารค่ำด้วยสภาพเช่นนั้น
เซี่ยหมิงเฉิงมองเสื้อผ้าบนตัวเมิ่งอู๋ซึ่งเป็นของเซี่ยจี้ สีหน้าที่ไม่ค่อยดีอยู่แล้วก็ยิ่งแข็งค้างกว่าเดิม
แต่เขาไม่กล้าแสดงออกต่อหน้าเซี่ยจี้ จึงได้แต่ฝืนยิ้ม
เมิ่งอู๋กลอกตาไปมา ก่อนปลดกระดุมสองเม็ด เผยรอยแดงหลายรอยออกมา
เซี่ยจี้ยังไม่ทันสังเกตเห็น เซี่ยหมิงเฉิงกลับเห็นเป็นคนแรก รูม่านตาของเขาสั่นไหว
เมื่อคืนทั้งสองคนทำเรื่องนั้นกันจริง ๆ หรือ?
ไม่ ไม่มีทาง เขารู้จักร่างกายของเซี่ยจี้ดี มันไม่มีทางตอบสนองได้ เรียกได้ว่ามีใจแต่ไร้กำลัง
ต่อให้เกิดอะไรขึ้นจริง ก็ไม่มีทางไปถึงขั้นสุดท้ายได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซี่ยหมิงเฉิงก็รีบปรับสีหน้า แววตาฉายความเวทนา ก่อนจะมองเมิ่งอู๋ด้วยสายตาเย้ยหยัน
เมิ่งอู๋เลิกคิ้ว นี่มันปฏิกิริยาอะไรกัน?
จังหวะนั้นเซี่ยจี้เงยหน้าขึ้นพอดี เห็นชัดเจนว่าทั้งสองกำลังส่งสายตาโต้ตอบกัน สีหน้าของเขาจึงหม่นลงทันที
เรื่องร่างกายของตนเป็นสิ่งที่เขาระแวดระวังมาโดยตลอด ก่อนหน้านี้เซี่ยหมิงเฉิงแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใย แม้เขาจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้จริงใจเต็มร้อย แต่ก็ไม่คิดว่าจะเผยสีหน้าเช่นนี้ออกมา