ทั้งสองคนจ้องมองพ่อของตัวเองไม่วางตา ปีนี้พ่ออายุสามสิบกว่าแล้ว ทว่ามักมีท่าทีไม่ใส่ใจอะไร คิ้วตาที่หลุบลงเล็กน้อยคมเข้มดุจแต้มหมึกเข้มข้น เครื่องหน้าคมชัด หล่อเหลาจนยากจะละสายตา
พ่อหล่อมากก็จริง แต่แม่ก็สวยเหมือนกัน
แม่อายุมากกว่าพ่อหลายปี แต่กลับไม่ดูแก่เลย วันนี้ตอนมารับพวกเธอ แม่แต่งหน้าอ่อน ๆ ดัดผมเป็นลอน สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงเข้ารูปเหนือเข่า ใส่รองเท้าส้นสูง ดูสง่างามงดงาม ราวกับอายุเพียงยี่สิบกว่า เพื่อนร่วมชั้นหลายคนถึงกับมองตาค้าง
ยังมีคนคิดว่าแม่เป็นพี่สาวของพวกเธอ มาถามเรื่องแม่กับพวกเธอด้วย
สีหน้าของหวังเจิ้นเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะเคร่งขรึมขึ้นมา
“ใคร?”
สองพี่น้องรีบผลัดกันเล่า หวังเจิ้นยิ่งฟังก็ยิ่งมีสีหน้าเย็นชา สองสาวมองก็รู้ว่าพ่อของพวกเธอเริ่มใส่ใจแล้ว แถมยังหึงอีกต่างหาก!
ใช่แล้ว พ่อที่ในสายตาคนนอกดูสุขุมหนักแน่น แท้จริงเป็นคนขี้หึงมาก
สองพี่น้องยังจำได้ว่าเมื่อตอนเด็ก ๆ แม่ออกไปข้างนอกแล้วมีคนเข้ามาทัก พอกลับมาก็ถูกพ่อกอดไว้ซักถาม
แม้เวลาจะผ่านมาหลายปี พ่อก็ยังคงรักแม่มากเหมือนเดิม
แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติ ใครจะไม่ชอบแม่กันล่ะ
ทั้งสวย ทั้งอ่อนโยน แถมยังฉลาด อยู่ใกล้แล้วรู้สึกเหมือนได้รับความเข้าใจและความรัก อย่าคิดว่าพวกเธอไม่รู้ เพื่อนวัยเดียวกัน แม้แต่พี่ชายบางคนที่อายุมากกว่าหลายปี ต่างก็เคยแอบชอบแม่กันทั้งนั้น
ที่พ่อกังวลขนาดนี้ อาจเป็นเพราะตอนนั้นพ่อก็ตกหลุมรักแม่ด้วยเหตุผลแบบเดียวกันกระมัง
“พ่อไปเองเถอะ”
“ใช่ ให้ทุกคนรู้ว่าแม่มีพ่อแล้ว” สองพี่น้องพูดตามกัน