ป้าคนใช้วุ่นวายเก็บข้าวของอยู่ตลอดทั้งเช้า ส่วนใหญ่เป็นของเฟยอิ๋ง ส่วนเสื้อผ้าของเมิ่งอู๋ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ เสื้อผ้าของเธอในห้องแต่งตัวครึ่งห้องที่เฟยอิ๋งจัดไว้ให้ ยังใส่ไม่เต็มตู้ด้วยซ้ำ
เมิ่งอู๋มองภาพตรงหน้าด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
เฟยอิ๋งเห็นสีหน้าของเธอแล้วก็อยากหัวเราะ จึงดึงเธอเข้ามากอด
ตั้งแต่คบกันเมื่อวาน เขาก็ชอบท่าทางนี้เป็นพิเศษ หากมีเวลาว่างเมื่อไรก็จะกอดเธอ ทั้งกอดจากด้านหน้า โอบจากด้านข้าง และกอดจากด้านหลัง
“ฉันจะให้คนจัดเตรียมเสื้อผ้าให้ เธอชอบเสื้อผ้าแบบไหน... ช่างเถอะ เตรียมไว้ให้ทุกแบบเลยแล้วกัน” เขาตัดสินใจเองทันที ไม่อย่างนั้นถ้าถามเมิ่งอู๋ เธอคงลังเลไม่เลิก
เมิ่งอู๋อ้าปากค้างไว้ ก่อนจะหุบลง
หลังมื้อกลางวัน เฟยอิ๋งกลับไปทำงานต่อ ส่วนเมิ่งอู๋นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้องนอน แล้วก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ระหว่างพักจากงาน เฟยอิ๋งแวะกลับมาดูเธอหลายครั้ง พอเห็นว่าเธอหลับอยู่ เขาก็เดินเข้ามาจูบแก้มเบา ๆ แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมท้องให้
เมิ่งอู๋ครางเบา ๆ เฟยอิ๋งมองเธอเงียบ ๆ ด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างเต็มเปี่ยม
บ่ายสี่โมง เมิ่งอู๋ตื่นแล้ว เฟยอิ๋งทำงานเสร็จ เกาเชิงกลับไปแล้ว เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมา เห็นเมิ่งอู๋นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ จึงเดินเข้าไปก้มลงจูบเธอ
โทรศัพท์หล่นไปอยู่ข้าง ๆ มือของเธอเผลอกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น
หลังจูบกันเนิ่นนาน เฟยอิ๋งก็พูดว่า “คืนนี้ป้าคนใช้จะมาทำอาหาร อย่าสั่งอาหารสั่งเดลิเวอรีนะ ฉันกินข้าวเสร็จแล้วจะรีบกลับมา”
เมิ่งอู๋หอบหายใจแผ่วเบา แล้วขานรับเสียงหนึ่ง