เมิ่งอู๋ถูกการกระทำต่อเนื่องของเขาทำเอาความตกใจในตอนแรกหายวับไป แต่หัวใจยังคงเต้นรัวอย่างรวดเร็ว
เมื่อคืน พวกเขาสองคน...
เมิ่งอู๋ก้มหน้าซุก ไม่กล้าพูดอะไร รู้สึกว่าเมื่อคืนเธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นจะทำเรื่องพวกนั้นลงไปได้อย่างไร ทั้งตั้งใจดื่มจนเมา แล้วยังปล่อยตัวปล่อยใจหลังเมาอีก
เฟยอิ๋งกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา เสียงหัวใจเต้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ
“เมิ่งอู๋” เขาเรียกเธอ
“...หืม?” เมิ่งอู๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา
“มาเป็นแฟนฉันนะ” เฟยอิ๋งเอ่ย
เมิ่งอู๋กลับเงียบไป
เฟยอิ๋งไม่ได้รับคำตอบ จึงเอ่ยเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “เธอไม่เต็มใจเหรอ?”
พูดจบเขาก็ถอยออกมา ก้มลงมองใบหน้าของเมิ่งอู๋ แต่เห็นไม่ชัดจึงบีบคางเธอให้เงยขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
เมิ่งอู๋เบือนหน้าหนี อยากหลบให้พ้น แก้มแดงก่ำไปหมดแล้ว เธอพูดว่า “ไม่... ไม่ใช่ ฉัน... ฉันไม่รู้”
“งั้นตอนนี้ก็ลองคิดดู” เฟยอิ๋งว่า
ทั้งสองคนแทบไม่ได้สวมเสื้อผ้า นอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน แล้วเธอจะคิดได้อย่างไรกัน
“ฉันกลับก่อนดีกว่า” เมิ่งอู๋พยายามลุกขึ้น แต่เฟยอิ๋งกดเธอไว้ทันที แล้วพูดว่า “ใช้เสร็จแล้วก็ทิ้งงั้นเหรอ?”
ใบหน้าของเมิ่งอู๋แดงยิ่งกว่าเดิม อดพูดไม่ได้ว่า “ใคร... ใครทิ้งกัน!”
“คนที่อยากดื่มเหล้าก็คือเธอ” เฟยอิ๋งเตือน “คนที่เป็นฝ่ายจูบฉันก่อนก็คือเธอเหมือนกัน”
เมิ่งอู๋อายจนแทบอยากมุดหนี อดเอามือปิดปากเขาไม่ได้ “อย่าพูดแล้ว! แล้วก็... แล้วก็!”
เธอพูดต่อไม่ออก
เป็นเธอที่เริ่มก่อนก็จริง แต่ใครใช้ให้เขาจูบแล้วไม่ยอมปล่อยล่ะ ท่าทางเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวอย่างนั้น
เฟยอิ๋งยิ้มในดวงตา ดึงเธอเข้ามาแนบอก
เมิ่งอู๋แนบชิดกับแผงอกของเขา หัวใจเต้นระส่ำจนแทบผิดจังหวะ
เขาดึงมือของเธอออก แล้วถามว่า “คิดได้หรือยัง?”