พอคำพูดนี้หลุดออกมา จางหลิงกับเมิ่งจื้อเฉียงต่างใจกระตุกวูบ
จางหลิงคิดว่านางกำลังจะเปิดเผยความจริง ส่วนเมิ่งจื้อเฉียงกังวลว่านางมีคนรักแล้วหรือเปล่า มองในแง่หนึ่ง แม้ทั้งคู่จะกังวลกันคนละเรื่อง แต่ก็เรียกได้ว่าคิดไปในทางเดียวกัน
“พูดมา” เมิ่งจื้อเฉียงมีสีหน้าเคร่งขรึมลง เตรียมใจไว้เรียบร้อยแล้ว
เขามองลูกสาวคนโตที่ยิ่งโตก็ยิ่งงดงาม ใบหน้าสวยราวบุปผาแย้มบาน แล้วแอบกัดฟัน เขาอยากรู้นักว่าเป็นใครกัน
“คุณพ่อคะ หนูตั้งครรภ์แล้วค่ะ เป็นลูกของหานเจิน เขาขอหนูแต่งงาน หนูตอบตกลงแล้ว” เจ็บสั้นดีกว่าเจ็บยาว เมิ่งอู๋พูดรวดเดียวจบ
“อะไรนะ?” แม้เมิ่งจื้อเฉียงจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ตอนนี้ก็แทบหายใจไม่ออก สมองอื้ออึงไปหมด
จางหลิงเองก็อึ้งไปเช่นกัน
นางรู้เรื่องสภาพร่างกายของหานเจินดีนี่นา แล้วทำไมถึงตั้งครรภ์ได้ล่ะ?
นางรู้เรื่องของพี่สาวดี ตอนนั้นชายคนนั้นสงสัยพี่สาว ไม่เชื่อใจนาง เพราะคิดว่าตนเองมีลูกไม่ได้ ต่อมาพอหานเจินโตขึ้น นางก็พาเขาไปตรวจร่างกาย เขาเหมือนพ่อของเขา แล้วจะมีลูกได้อย่างไร
แต่เรื่องแบบนี้ก็พูดยาก
“เธอกับเขา พวกเธอ...” เมิ่งจื้อเฉียงพูดจนแทบไม่เป็นภาษา “เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าไอ้หนุ่มนั่นหลอกเธอ! ถึงกับทำให้ตั้งครรภ์แล้ว! ฉัน ฉัน ฉันจะตีมันให้ตาย!”
เมิ่งอู๋เอาใจใส่ หันกล้องไปทางหานเจินที่พ่ออยากตีให้ตาย หานเจินดูเหมือนสงบนิ่ง แต่ตรงขมับมีเหงื่อซึม เขาพยายามข่มความประหม่า ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “คุณลุงครับ ผมรักอาอู๋จากใจจริง”
“หุบปาก! ดีจริงนะ ฉันให้แกดูแลอาอู๋ แต่กลับกลายเป็นส่งแกะเข้าปากเสือ รอฉันก่อน ฉันจะไปนครเยี่ยนเดี๋ยวนี้!” ในที่สุดเมิ่งจื้อเฉียงก็สูดหายใจได้เต็มปอด ก่อนตะโกนลั่น