“ไม่มีเวลาให้เจ้าคิดแล้ว ทุกนาทีที่เจ้าลังเลล้วนเพิ่มความเสี่ยงที่คาดเดาไม่ได้ให้แก่ตัวเจ้า คนรักของเจ้า และลูกของเจ้า” หานจื้อเหลียงมองไปยังเมิ่งอู๋ “แม้แต่บ้านของพวกเจ้าก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป กลับไปกับข้าที่ตระกูลหานเถอะ”
เขาย่อมจัดคนมาคุ้มครองได้ แต่ไม่อาจดูแคลนความโลภและความใคร่ได้ครอบครองตงเฉิงของคนเหล่านั้น เขาไม่สงสัยเลยว่าพวกนั้นจะทำเรื่องใดบ้างเพื่อกำจัดหานเจิน
ลึก ๆ แล้ว ข้าหลวงใหญ่เองก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง
เขาไม่รู้มาก่อนว่าเมิ่งอู๋ตั้งครรภ์แล้ว มิฉะนั้นตอนนั้นเขาคงระมัดระวังให้มากกว่านี้
หานเจินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามเมิ่งอู๋ “อาอู๋ เจ้าคิดว่าอย่างไร”
เมิ่งอู๋เงียบมาตั้งแต่ข้าหลวงใหญ่เริ่มพูด นางตั้งใจรอฟังคำตอบจากหานเจิน แต่ไม่คิดว่าเขาจะหันมาถามนาง จึงชะงักไป ก่อนจะยิ้มออกมา
“ฉันได้ทั้งนั้น”
“แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่ต้องกังวลว่าพ่อจะไม่เห็นด้วยแล้วใช่ไหม” นางเอียงศีรษะ ครุ่นคิดอยู่ในใจ
หานเจินนึกถึงความกังวลของเมิ่งอู๋ในตอนนั้นขึ้นมา จึงอดยิ้มไม่ได้
เมื่อสบตากับข้าหลวงใหญ่ เขาก็ไม่รู้ทำไมถึงเอ่ยสิ่งที่เมิ่งอู๋เคยพูดออกมา “ตอนนั้นอาอู๋กังวลว่า ถ้าคุณอาเมิ่งไม่เห็นด้วย นางจะต้องไปอยู่ห้องเช่ากับผม กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป”
ข้าหลวงใหญ่มองออกอย่างชัดเจน นั่นเป็นความรู้สึกของคนที่อยากแบ่งปันความสุขให้ผู้อื่นได้รับรู้
“ไม่มีทางหรอก มีปู่อยู่ทั้งคน!” เขายิ้มพลางพูดเสียงดัง
หานเจินหันไปมองเมิ่งอู๋ รอยยิ้มค่อย ๆ จางลง เขาครุ่นคิดอย่างรอบคอบแล้วกล่าวว่า “ถ้าจะกลับไปกับท่าน อาอู๋ต้องได้รับการดูแลอย่างดี ห้ามปล่อยปละละเลยนางเด็ดขาด”