“เป็นความผิดของผมเอง” หานเจินถูกตำหนิก็ยังไม่โกรธแม้แต่น้อย อดใจไม่ไหวจึงจูบเธอหนึ่งที “ลุกขึ้นมากินข้าวก่อน อีกเดี๋ยวก็ต้องกลับมหาวิทยาลัยแล้ว”
“รู้แล้ว” เมิ่งอู๋หาวหวอด พยายามฝืนเรียกสติกลับมา
หานเจินยกข้าวมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง เมิ่งอู๋รับชามใบเล็กมากิน แต่ตอนนี้เธอง่วงนอนจนไม่ค่อยอยากอาหาร
เขาไม่เร่ง ดูเธอฝืนกินไปไม่กี่คำก็หยุด จึงรับชามไป แล้วกล่อมให้เธอนอนต่อ จากนั้นตัวเองก็ไปกินข้าวที่เหลือจนหมด เก็บถ้วยชามเรียบร้อยแล้วมองเวลาอีกที ก็เก้าโมงกว่าแล้ว
ในห้องนอน เมิ่งอู๋ตื่นแล้ว
เธอตื่นเกือบเต็มตาตั้งแต่ตอนกินข้าวเมื่อครู่ พอกลับไปนอนก็ไม่ง่วงแล้ว ตอนนี้กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่
“มานี่” เธอเรียกหานเจิน
หานเจินขึ้นเตียงนอนลง เมิ่งอู๋ก็ซุกเข้าไปในอ้อมแขนเขา เอนกายพิงอยู่บนตัวเขา
เธอชอบแบบนี้
จากนั้นก็เล่นโทรศัพท์ต่อ
เล่นไปเล่นมา โทรศัพท์ก็หล่นลงไปข้างตัว
ค่ำคืนผ่านไปอีกคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น พอตื่นขึ้นมา ป้าคนใช้ทั้งหลายก็มาถึงแล้ว
กินอาหารเช้าเสร็จ เมิ่งอู๋ขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วกำลังแต่งหน้า ส่วนหานเจินก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พอออกมาก็เก็บกวาดห้องไปด้วย เห็นเมิ่งอู๋แต่งหน้าเสร็จแล้ว จึงเข้าไปช่วยม้วนผมให้เธอ
เมิ่งอู๋มองเขาทำโน่นทำนี่อย่างเกียจคร้าน พอเขาม้วนผมเสร็จและคลายลอนออก เธอก็พอใจมาก
“แฟนหนุ่มของฉันเก่งจริง ๆ” เธอยิ้มให้เขา
พออารมณ์ดี ปากของเธอก็หวานเป็นพิเศษ ทุกครั้งทำเอาหานเจินใจเบิกบาน จนยิ่งขยันเอาใจและกระตือรือร้นที่จะปรนนิบัติเธอให้พอใจยิ่งขึ้น
หานเจินวางที่ม้วนผมลง แล้วโน้มตัวไปจูบเธอ