เฟยอิ๋งจ้องมองตรงไปข้างหน้า ร่างแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
จนกระทั่งเมิ่งอู๋โน้มตัวเข้ามาดู แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “เห็นไหม ฉันบอกแล้วไง” เขาถึงสะดุ้งเฮือก ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบหันกลับมากอดเมิ่งอู๋ไว้แน่น
“อาอู๋ จริงด้วย เป็นเรื่องจริง” เฟยอิ๋งพูดด้วยความดีใจสุดขีด แทบพูดไม่เป็นภาษา
ไม่มีอะไรจะยืนยันทุกอย่างได้ชัดเจนไปกว่าใบรับรองแผ่นนี้อีกแล้ว
“อาอู๋ ขอบคุณนะ ขอบคุณ” เขาก้มลงจูบเธอ
เมิ่งอู๋ถูกจูบจนแทบหายใจไม่ออก จึงออกแรงผลักเขา เฟยอิ๋งถึงได้สติและยอมปล่อยเธอ แต่ยังดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ หอมแก้มเธอหลายครั้ง
“อาอู๋ คุณมอบปาฏิหาริย์ให้ผม” เขาพูดจบก็หัวเราะลั่น
พอนึกย้อนถึงความคิดต่าง ๆ ก่อนหน้านี้ เฟยอิ๋งก็รู้สึกว่าช่างน่าขันและน่าอับอายเหลือเกิน
ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด
โดยเฉพาะอาอู๋กับลูกน้อย เขายื่นมือไปวางทาบบนท้องของเมิ่งอู๋อย่างแผ่วเบา
เอวบางเช่นนั้น แทบจะรวบได้ด้วยมือเดียว แต่ภายในกลับกำลังมีลูกของเขาเติบโตอยู่
ปาฏิหาริย์ของเขา
“ฉันบอกแล้วว่าเป็นลูกของคุณ” เมิ่งอู๋พูดเสียงเบา ทั้งดีใจทั้งภาคภูมิใจ
“อืม อืม” เฟยอิ๋งกลายเป็นคุณพ่อมือใหม่ที่เอาแต่พยักหน้ารับ ก่อนพูดว่า “อาอู๋ คุณต้องบำรุงร่างกายให้ดีนะ คุณผอมเกินไปแล้ว การตั้งครรภ์กินพลังงานมาก”
พอคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็อดกระวนกระวายขึ้นมาไม่ได้
เฟยอิ๋งเคยให้ความสำคัญกับเรื่องการตั้งครรภ์อยู่ช่วงหนึ่ง จึงรู้ว่าการตั้งครรภ์ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนเป็นแม่
ทั้งยังแฝงอันตรายไว้อีกมากมาย
ความหนักอึ้งระหว่างตั้งครรภ์ ความเจ็บปวดและอันตรายตอนคลอด รวมถึงปัญหาต่าง ๆ หลังคลอดอีกสารพัด