คนในตระกูลเฟยหลายคนต่างอยากหาโอกาสย้อนกลับไปดูเมิ่งอู๋
หลังจากคนในตระกูลเฟยรู้เรื่องแล้ว ทุกอย่างเกี่ยวกับงานแต่งก็เดินหน้าไปอย่างเป็นระเบียบ
โดยที่ไม่มีใครรู้ เฟยอิ๋งไปโรงพยาบาลที่ตรวจสุขภาพให้เขาเป็นประจำอีกครั้ง เพื่อตรวจร่างกายซ้ำ
ผลยังคงเหมือนเดิม ไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เขามองตัวเลขโอกาสตั้งครรภ์ที่มีเพียง 0.001% แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“คุณเฟย จู่ ๆ ทำไมถึงนึกอยากมาตรวจขึ้นมาล่ะครับ” แพทย์เจ้าของไข้ถามพร้อมรอยยิ้ม
เขาอายุห้าสิบกว่าแล้ว เริ่มตรวจรักษาเฟยอิ๋งมาตั้งแต่หลายปีก่อน หลายปีมานี้ลองหาวิธีมานับไม่ถ้วน จนตอนนี้ยอมแพ้ไปแล้ว
เขาสัมผัสได้ว่าเฟยอิ๋งเองก็ไม่ได้คาดหวังมากนัก เพียงแต่ไม่ยอมล้มเลิกเท่านั้น
เฟยอิ๋งไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
แม้คนตรงหน้าจะเป็นคนที่เขาเลือกมาหลังจากกุมอำนาจแล้ว ตามหลักก็คงไม่ใช่สายของใคร แต่เพื่อป้องกันไว้ก่อนก็ดีกว่า
หากรู้ว่าเขามีลูก คนที่ไม่อยากให้เด็กน้อยลืมตาดูโลกคงมีไม่น้อย
ทั้งบรรดาลุง ๆ น้องชายร่วมมารดา แม้กระทั่งมารดาผู้ให้กำเนิด และข้าหลวงใหญ่ผู้นั้น—
บนรถที่ออกจากโรงพยาบาล เฟยอิ๋งครุ่นคิด สีหน้าก็ยิ่งเย็นชาเคร่งขรึม
เขาต้องระมัดระวังให้มาก ห้ามเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นเด็ดขาด ไม่มีทาง!
สุดสัปดาห์ ข้าหลวงใหญ่เรียกเฟยอิ๋งกลับไปกินข้าวอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาปฏิเสธ
แม่ของเฟยอิ๋งโมโหจนโวยวายอยู่ในบ้าน บอกว่าเขามีคนที่ชอบแล้วก็ไม่เห็นคนในครอบครัวอยู่ในสายตาอีก พ่อของเฟยอิ๋งจึงห้ามปรามไว้
เขาเองก็จนปัญญากับภรรยาอยู่บ้าง ไม่รู้หรือว่าเฟยอิ๋งคิดอย่างไรกับเธอ เมื่อก่อนก็เห็นฉลาดดีแท้ ๆ หลายปีมานี้ทำไมถึงยิ่งเลอะเลือนไปทุกที