“อาอู๋ อย่าเพิ่งร้อนใจ อย่ากังวลไป มีผมอยู่ทั้งคน” หานเจินปลอบเสียงอ่อนโยน
“อะไรนะ!” เมิ่งอู๋พูดอย่างขุ่นเคือง “รู้อย่างนี้ฉันระวังตัวกว่านี้ก็ดี! ฉันเพิ่งอายุยี่สิบสองเองนะ ใครจะอยากท้องเร็วขนาดนี้กัน เดี๋ยวก็กลายเป็นคนขี้เหร่หรอก!”
“ผมผิดเอง” หานเจินเอาแต่ยอมรับผิด ก่อนจะพูดว่า “ไม่หรอก อาอู๋สวยเสมอ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร”
“อีกอย่าง ฉันยังเรียนไม่จบเลย แต่กลับท้องแล้ว คนอื่นต้องนินทาฉันแน่” เมิ่งอู๋พูดอีกครั้ง
“ผมจะอยู่ข้างคุณ ใครพูดจาเหลวไหล ผมจะจัดการเขาเอง” หานเจินกล่าว
“จะจัดการไปทำไม” เมิ่งอู๋พึมพำ แต่พอได้ฟังคำพูดซื่อบื้อของเขา อารมณ์ก็พลอยดีขึ้นไม่น้อย จึงถามต่อว่า “คุณกลับมาแล้วเหรอ? ที่ทำงานยอมให้กลับมาได้หรือ?”
“ได้” หานเจินตอบ ก่อนจะนึกขึ้นได้และเหลือบมองข้าหลวงใหญ่ที่เดินตามอยู่ข้างกาย เขาลังเลเล็กน้อยแล้วพูดว่า “มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นนิดหน่อย แต่ไม่ใช่เรื่องร้าย เดี๋ยวกลับถึงบ้านแล้วผมจะเล่าให้ฟัง”
“ตอนนี้คุณอยู่บ้านไหม?” เขาถาม
เมิ่งอู๋ขานรับเบา ๆ “ฉันง่วง เลยไม่ได้ไปบริษัท”
เพียงได้ยินเสียง หานเจินก็จินตนาการออกว่าเมิ่งอู๋คงเหนื่อยล้าและไม่มีเรี่ยวแรง
ปกติเธอสดใสมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ จู่ ๆ กลับเป็นเช่นนี้ หานเจินจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “งั้นพักผ่อนให้ดีนะ ผมจะรีบกลับไป”
“ดี รีบกลับมานะ ขับรถระวังด้วย”
“อืม ได้”
“วางสายแล้วนะ”
หานเจินขานรับเบา ๆ สายถูกตัดไป เขาถือโทรศัพท์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเหม่อลอย
อาอู๋มีลูกของเขาแล้ว
ลูกของเขา!
อาอู๋จะอยากเก็บเด็กคนนี้ไว้ไหม? ถ้าไม่อยากจะทำอย่างไรดี? เขา...อยากให้เด็กอยู่เหลือเกิน
ไม่ใช่เพราะเรื่องสืบทอดสายเลือด เด็กคนนี้เป็นลูกของเขากับอาอู๋ เป็นลูกของพวกเขาสองคน ไม่มีสิ่งใดจะยืนยันความใกล้ชิดระหว่างเขากับอาอู๋ได้ดียิ่งไปกว่าเด็กคนนี้อีกแล้ว