เป็นไปได้ยังไงกัน
แต่จานหนิงไม่มีทางโกหกเขาหรอก!
เก่งนักนะ ยัยเด็กคนนี้รู้จักใช้เล่ห์เหลี่ยมแล้วสินะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่บอกที่บ้าน ทั้งที่รู้ว่าเขากำลังกลุ้มเรื่องงาน ก็ไม่คิดจะช่วยพูดดี ๆ กับเกาเชิงสักคำ
เมิ่งเจี้ยนเสี้ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจจะโทรหาเมิ่งอู๋เพื่ออบรมเธอสักหน่อย แต่ก็ยั้งใจไว้ได้
เขาลุกออกจากโต๊ะทำงาน เดินไปเดินมาในห้อง พลางครุ่นคิดอย่างละเอียด
ยัยเด็กคนนี้คงกำลังโกรธเรื่องที่เขาเรียกเธอกลับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน แล้วให้ไปขอร้องจานหนิงสินะ? ตอนนั้นเขายังตบหน้าเธอไปหนึ่งฉาดด้วย โทษยัยเด็กปากแข็งนี่แหละ ถ้ารู้แต่แรกว่าเธอรู้จักกับเกาเชิง เขาจะทำแบบนั้นไปได้ยังไง
เมิ่งเจี้ยนเสี้ยรู้ดีว่าที่บ้านปฏิบัติต่อเมิ่งอู๋อย่างไร แต่ก่อนเขาไม่ใส่ใจ เพราะคิดว่าเมิ่งอู๋คงก่อเรื่องอะไรไม่ได้ แค่ท่าทางไม่เอาไหนของเธอก็เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่า—
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ไม่ได้ เขาจะทำเหมือนแต่ก่อนไม่ได้อีก ต้องพูดกับเธอดี ๆ และเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับมา จะปล่อยให้เธอหมางใจกับคนในบ้านไม่ได้
ทันทีที่ทางนี้มีความเคลื่อนไหว 008 ก็รีบรายงานให้เมิ่งอู๋รู้
เป็นอย่างที่คิด เมิ่งอู๋เพิ่งเลิกงานก็ได้รับโทรศัพท์จากเมิ่งเจี้ยนเสี้ย คำพูดคำจามีแต่บอกว่าคนที่บ้านคิดถึงเธอ
“อาอู๋ เรื่องคราวก่อนพ่อผิดเอง พ่อใจร้อนเกินไป ไม่ควรทำแบบนั้นเลย” เมิ่งเจี้ยนเสี้ยพูดราวกับรู้สึกผิดจากใจจริง “พ่อขอโทษนะ”
เมิ่งอู๋ไม่พูดอะไร แต่ในลิฟต์ปิดสนิท เสียงจากโทรศัพท์ดังชัดเจน เฟยอิ๋งได้ยินทุกคำ จึงหันไปมองเธอ