“เอ๊ะ ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ” เมิ่งอู๋พูด เธอคาดเดาได้อยู่แล้วว่าตัวเองคงถูกบ่นยาวแน่ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “ท่านคิดถึงฉันไหม? ฉันคิดถึงท่านนะ คิดถึงทุกวัน แม้แต่ในฝันก็ยังคิดถึงเลย”
เซี่ยจี้มองออกทันทีว่าเธอกำลังเปลี่ยนเรื่อง แต่พอได้ยินคำพูดนั้น ใบหูก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
เอ๊ะ น่ารักจัง
เมิ่งอู๋เห็นชัดเต็มตา คิดในใจพลางขยับเข้าไปจูบเขาเบา ๆ
ขนตาของเซี่ยจี้สั่นไหวเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าเมิ่งอู๋กำลังจะถอยออก เขาก็รั้งเธอไว้แล้วจูบตอบ
เมิ่งอู๋หัวเราะหึเบา ๆ ยื่นมือไปเกาะไหล่เขา จูบกันอยู่พักใหญ่กว่าจะยอมผละออกจากกัน
เธอหอบหายใจพลางมองคนตรงหน้า ใบหน้ายังคงเย็นชาเช่นเดิม ทว่าผิวขาวซีดกลับแต้มสีชมพูจาง ๆ ดูเย้ายวนเหลือเกิน
คนผู้นี้ยังอุตส่าห์ทำหน้าตายไร้อารมณ์ แล้วจูบเธอจนขาอ่อน
“ท่านยังไม่ได้ตอบเลยว่าคิดถึงฉันหรือเปล่า” เมิ่งอู๋เอนพิงเขาอยู่เช่นนั้น ถามพลางยิ้ม
เซี่ยจี้เหลือบมองเธอ แต่ไม่พูดอะไร
เมิ่งอู๋ไม่กลัวใบหน้าเย็นชาของเขาอยู่แล้ว เธอโอบคอเขาแล้วออดอ้อน “เอ๊ะ ฉันไม่สน ฉันไม่สน ท่านรีบตอบมาสิ คิดถึงฉันไหม?”
ช่างก่อกวนนัก
เซี่ยจี้ถูกเธอเขย่าแขนจนตัวพลอยสั่นไปด้วย มุมปากเผยรอยยิ้มแวบหนึ่ง
“คิดถึง” เขาถอนหายใจตอบ
ใครก็ตามที่อยู่ต่อหน้าใบหน้าเย็นชาของเขา ย่อมอดระมัดระวังตัวขึ้นมาไม่ได้ มีเพียงเมิ่งอู๋ที่ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะขี้ขลาด แต่ถึงเวลาทำอะไรก็ทำตามใจ บัดนี้ยิ่งล้ำหน้าไปอีก เริ่มออดอ้อนงอแงแล้ว
แต่เซี่ยจี้กลับทำอะไรเธอไม่ได้เสียด้วย
“เยี่ยมเลย!” เมิ่งอู๋ดีใจขึ้นมาทันที แล้วโน้มเข้าไปจูบเขาอีกครั้ง