แม่เปิดประตูหน่อย! เรียนสามปี สอบติดฮ่องเต้แล้ว

ตอนที่ 7 เจ้าควรเรียกข้าสักหนึ่งว่ามารดา

7 นาที· 1.7K คำ

สวี่หว่านกำมือแน่น ก่อนเลิกคิ้วยิ้ม “เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ มาถึงแล้วสินะ”

“ชุยหลิ่ว พาคนไปห้องไฟก่อน รีบดับไฟเสีย”

เรื่องย่อมมีหนักเบาเร่งด่วน ยามนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือรักษาจวนไว้ก่อน ส่วนปัญหาระหว่างสาวใช้ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย

“เจ้าค่ะ” ชุยหลิ่วพาคนกลุ่มหนึ่งไปยังห้องไฟ

ชุยจือที่เดินตามหลังมาแอบประหลาดใจกับท่าทีของเจ้าสาวใหม่ พบเจอเรื่องยุ่งยากมากมายถึงเพียงนี้ แต่ยังสงบสติรับมือได้ ความสุขุมและหนักแน่นเช่นนี้หาได้ยากในเจ้าสาวใหม่ที่อายุน้อยเช่นนาง

ได้ยินมาว่าปีนี้เจ้าสาวใหม่เพิ่งอายุสิบแปดปีเท่านั้น

ไม่นึกเลยว่าภรรยาเอกของเสนาบดีกรมว่าความจะอบรมบุตรสาวได้ดีถึงเพียงนี้ สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าช่างดีจริง ๆ

สาวใช้จากอีกสองกลุ่มที่มารายงานข่าวเห็นคนพากันไปหมดแล้ว ก็รีบเอ่ยว่า “ฮูหยิน เรื่องทางนี้ของพวกเราก็สำคัญเหมือนกัน เหตุใดจึงส่งคนไปดับไฟทางนั้นกันหมดเจ้าคะ?”

สวี่หว่านยิ้ม “ไม่ดับไฟ หรือจะรอให้ไฟเผาจวนโหวทั้งจวนวอดวายเสียก่อน? ชุยจือ จับพวกนางสองคนไว้ก่อน รอรับโทษ”

“เจ้าค่ะ”

สาวใช้สองคนงุนงงไปทันที คิดไม่ถึงว่าเพียงแค่พูดออกมาประโยคเดียว กลับถูกจับราวกับเป็นโจร

แต่ไม่นานพวกนางก็ได้สติ รีบร้องว่า “ฮูหยินจะจับพวกเราทำไมเจ้าคะ พวกเรามารายงานข่าว มีความผิดอันใด?”

"อย่าแตะต้องข้านะ ข้าเคยรับใช้ในห้องของโหวน้อย หากพวกเจ้ากล้าลงมือ ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมาไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!"

สาวใช้สองคน คนหนึ่งอ่อนน้อม อีกคนแข็งกร้าว คนที่อ่อนน้อมดูซื่อบื้อ ส่วนคนที่แข็งกร้าวกลับทำให้คนหวาดเกรงที่สุด พอนางพูดเช่นนี้ แม้แต่ชุยจือยังถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป