【องค์รัชทายาท】
ฉู่เหิงเป็นตัวละครแสงจันทร์สีขาวที่ฉันชอบมากที่สุด แม้เขาจะไม่ได้กลายเป็นฮ่องเต้ผู้เด็ดขาดที่สุดในสายตาคนทั้งโลก แต่ในใจฉัน เขาคือองค์รัชทายาทที่บริสุทธิ์ที่สุด ผู้ยึดถือชีวิตและความเป็นอยู่ของราษฎรเป็นสำคัญ มีหัวใจจริงใจไม่แปรเปลี่ยน การได้องค์รัชทายาทคอยปกป้องอย่างแน่วแน่เช่นนี้ ทำให้รู้สึกอุ่นใจจริง ๆ
ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนี้ กลับไม่อาจรองรับคนดีเช่นเขาไว้ได้ แต่บนโลกใบนี้ยังมีคนอีกมากมายที่อยากปกป้ององค์รัชทายาท ทั้งมเหสีรัชทายาท จินเฉิง จงเจ้า ผู้บัญชาการทหาร รวมถึงคุณกับฉันที่อยู่อีกฟากของหน้าจอ
ในตอนแรก จุดจบขององค์รัชทายาทในโครงเรื่องของฉันก็เหมือนกับในละครโทรทัศน์หลายเรื่อง แสงจันทร์สีขาวที่จากไปคือไม้ตายที่โหดร้ายที่สุด
ตามแผนในโครงเรื่องเดิม เขาควรต้องตายในปีที่จินเฉิงอายุสิบขวบ
ตอนเฉิงเฉิงอายุแปดขวบ องค์รัชทายาทก็เริ่มถ่ายทอดวิชาจอมกษัตริย์ให้เขา หลังคดีโรงเต้นรำสิ้นสุดลง พิษในร่างองค์รัชทายาทกำเริบรุนแรงขึ้น เขารู้ตัวว่าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน แต่ภัยจากสกุลลอต่อราชสำนักและราษฎรยังไม่หมดไป จึงไม่อาจวางใจตายจากไปเช่นนี้ได้ เขารีบร้อนถ่ายทอดวิชาจอมกษัตริย์ให้เฉิงเฉิง ทั้งยังพาเขาไปศาลต้าหลี่ กระทรวงว่าราชการกรมขุนนาง กระทรวงพลเมือง และสถานที่อื่น ๆ อยู่บ่อยครั้ง
แต่ที่จริงแล้ว การกระทำทั้งหมดข้างต้นไม่ได้อยู่ในโครงเรื่องของฉันเลยแม้แต่น้อย
เส้นเรื่องหลักที่ฉันวางไว้คือเฉิงเฉิงกับเพื่อนร่วมชั้นเรียนอย่างมีความสุข ใช้ชีวิตประจำวันเลี้ยงดูเด็ก ๆ และเตรียมสอบขุนนาง ไม่มีเรื่ององค์รัชทายาทสอนหนังสืออยู่เลย
เป็นองค์รัชทายาทที่ดื้อดึงอยากทำเช่นนั้นเอง
ความเร่งร้อนขององค์รัชทายาทส่งผลต่ออารมณ์ของฉันในตอนนั้น จนฉันต้องลบฉากการแข่งขันโต้วาทีของเด็ก ๆ กับเรื่องราวเลี้ยงดูเด็กอย่างเบาสบายอีกหลายส่วนออกไป ราวหกเจ็ดตอน
การเปลี่ยนแปลงเส้นเรื่องหลักขององค์รัชทายาททำให้เกิดผลกระทบต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ ความเสียสละและความรักอันยิ่งใหญ่ของเขาทำให้ผู้ติดตามยิ่งภักดี ถึงขั้นที่จงเจ้ายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขากลับมา