ผู้ที่เอ่ยปากเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบกว่าปี เขามาช่วยบิดาดูบัญชีรายชื่อ พอเห็นคนวัยเดียวกันก็คิดว่าอีกฝ่ายคงเหมือนตน
คำเรียกนั้นแทบทำให้จงจินเฉิงโกรธจนสิ้นใจคาที่
นี่มันน่าอับอายยิ่งกว่าการที่เขาสอบสู้ฉินเย่ไม่ได้เสียอีก!
เจ้าตัวแสบตะโกนเสียงดังว่า “จงจินเฉิงคือข้า! ข้าชื่อจงจินเฉิง! ไม่ใช่บิดาข้า! บิดาข้าเก่งกาจยิ่ง เขาเป็นบัณฑิตจ้วงหยวนเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน! ส่วนข้า สืบทอดกิจการของบิดา ย่อมต้องเป็นบัณฑิตจ้วงหยวนรุ่นถัดไป!”
เด็กคนนั้นไม่เชื่อแม้แต่น้อย คิดว่าเขากำลังคุยโว จึงสวนกลับทันควันว่า “อ้อ เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ได้เรื่องเท่าไรนี่นา ได้แค่อันดับสิบเอง ความเห็นของข้าคือ เจ้ายังสู้บิดาไม่ได้”
จงจินเฉิง “!!!”
“น่าอัปยศอดสูยิ่งนัก!” เจ้าตัวเล็กร้องลั่น “เบิกตาให้กว้างแล้วมองให้ชัด คุณชายผู้นี้เพิ่งสิบขวบ สิบขวบก็สอบเป็นจวี่เหรินได้ นับว่าไม่เคยมีมาก่อน เจ้ายังกล้าว่าข้าไม่ได้เรื่องอีกหรือ มาตรฐานเจ้าสูงเกินไปหน่อยแล้วกระมัง!”
“ถึงอย่างไรก็ยังเป็นบิดาเจ้าเก่งกว่าอยู่ดี”
“บิดาข้าก็เป็นบิดาของข้า ไม่ใช่ของเจ้า!”
“บิดาเจ้าเก่ง แต่เจ้าไม่ได้เรื่อง”
“เจ้าต่างหากที่ไม่ได้เรื่อง!”
ตอนจงเหวินซิวกับเหอเจิ้งและคนอื่น ๆ เบียดเข้ามา เจ้าตัวแสบเถียงกับอีกฝ่ายเรื่องบิดาของใครเก่งกว่ากันไปหลายรอบแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเถียงไม่ชนะ เด็กน้อยโกรธจนหน้าแดงคอแดง
จงเหวินซิวรีบเข้าไปห้าม “จินเฉิง เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ ไฉนถึงเถียงกันจนลามไปถึงบิดากันได้?”
เจ้าตัวแสบโกรธจนมึนงง “พี่ชาย ข้าไม่ได้ด่าเขานะ เขาต่างหากที่บอกว่าข้าสู้บิดาไม่ได้!”