การฟื้นคืนจากความตาย คือคำที่องค์รัชทายาทใช้อธิบายเรื่องนี้ เขารู้สึกตัว ได้ยินเสียงของจงเจ้าและจงจินเฉิง รู้ว่าสถานการณ์ภายนอกกำลังดำเนินไปในทางที่ดี และยังรู้ด้วยว่าจงเจ้าทำตามเจตนาของเขา มิได้บอกทุกอย่างแก่มเหสีรัชทายาท
แต่เว่ยชิงหรงซึ่งไม่รู้ความจริง ยังคงพูดคุยกับเขาทุกวันอย่างไม่รู้เบื่อ ต่างกันเพียงตอนนี้เขาได้ยินแล้ว
“องค์รัชทายาท ท่านไม่ได้พบจินเฉิงมานาน ไม่รู้ว่าเขาสูงขึ้นอีกมากแล้ว หากท่านได้ยินก็คงดี เด็กคนนั้นช่างพูดจาหวานหูเอาใจคนเก่งนัก”
“ลอจิงเฟิงผู้นี้ก็แปลก ก่อนหน้านี้ยังถวายฎีกาขอให้ปลดองค์รัชทายาทอยู่เลย ภายหลังกลับไม่รู้ว่าเหตุใดจึงล้มเลิกไปกะทันหัน”
“ในใจข้ารู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าจงเจ้ากับลอจิงเฟิงตกลงร่วมมือกันเรื่องใด แต่ข้านึกถึงความไว้วางใจที่ท่านมีต่อจงเจ้า จึงมอบป้ายคำสั่งของสำนักตระเวนพระนครให้เขาไป... องค์รัชทายาท ก้าวนี้ข้าตัดสินใจถูกหรือไม่”
“วันนี้เป็นวันเกิดครบสองขวบของหรงเยว่ ข้าถามนางว่าอยากได้ของขวัญวันเกิดอะไร นางบอกว่าอยากให้เสด็จพ่อพูดคุยกับนาง ความปรารถนาวันเกิดข้อนี้คงเป็นจริงไม่ได้แล้ว รอหรงเยว่สามขวบ นางจะได้ยินหรือไม่”
……
การอยู่เป็นเพื่อนเช่นนี้วันแล้ววันเล่า ทำให้ฉู่เหิงรู้สึกอบอุ่นใจ แม้จะนอนอยู่บนเตียง ขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย ก็ยังดีกว่าตอนอายุสิบเจ็ดปีที่หมดสติอยู่ในตำหนักบรรทมโดยไม่มีใครพบเห็นมากนัก