น้ำในสระกระเซ็นเป็นวงใหญ่ ฝูงปลาสวยงามแตกตื่นหนีเตลิด ทั้งยังทำให้แขกเหรื่อที่มาร่วมงานตกตะลึงกันถ้วนหน้า
“สวรรค์เอ๋ย... นี่มันเรื่องอะไรกันนี่...”
“เมื่อครู่จวนกั๋วกงจิ้นเพิ่งโอ้อวดว่าตนมีสัมพันธ์อันดีกับจวนโหวหยวนหยางเพียงใด ครู่ต่อมากลับถูกมหาแม่ทัพจงถีบตกสระเสียแล้วหรือ?”
“ตีกันแล้ว ตีกันแล้ว แม่ทัพใหญ่ปราบตะวันตกสั่งสอนน้องเขยของตน ไม่ไว้หน้าเจ้าก๊กกงแห่งจวนกั๋วกงจิ้นเลยแม้แต่น้อย”
สวี่หว่านเบิกตากว้าง ความคิดที่เพิ่งแอบคิดว่าเมื่อครู่จงเจ้ามีอารมณ์ดีนั้นถูกเรียกคืนทันที การลงมือฉับไวเช่นนี้ชวนให้คนตกใจเกินไปแล้ว เหตุใดไม่ทันพูดอะไรก็ลงมือเสียเลยเล่า?
มีเพียงจงจินเฉิงที่ดีใจจนปรบมือไม่หยุด เขาโบกมือส่งเสียงเชียร์ว่า “ท่านพ่อ เก่งมาก!”
สมกับเป็นท่านพ่อผู้ใช้หอกแทงคนจนตายที่แม่น้ำหวย เฉินอวิ๋นอวี่ผู้นี้น่ารำคาญเหลือเกิน ก่อนหน้านี้ยังพูดจาเหลวไหลกับท่านแม่ ทำให้เขาโมโหจนสั่งปู้เหยียนไปซ้อมเฉินอวิ๋นอวี่เสียยกใหญ่
ตอนนี้เขายังไม่ทันได้เล่าเรื่องนี้ให้ท่านพ่อฟัง ท่านพ่อก็ลงมือเองเสียแล้ว สมกับเป็นคนน่ารำคาญ ไม่ว่าเมื่อใดก็สมควรถูกซ้อมจริง ๆ ฮี่ ๆ
“อวิ๋นอวี่!” สวี่เหลียนเอ๋อร์ร้องด้วยความตกใจ “ใครก็ได้! ใครก็ได้! รีบไปช่วยสามีข้าขึ้นมาเร็ว เขาว่ายน้ำไม่เป็น!”
ปลาคาร์ปสีสันต่าง ๆ ในสระแตกตื่นหนีไปทั่ว เฉินอวิ๋นอวี่ตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ ศีรษะผุดขึ้นมาครู่หนึ่งก็จมหายลงไปอีก ปากกลืนน้ำในสระเข้าไปหลายอึกแล้ว
“ช่วย... ช่วยด้วย... ช่วยข้าด้วย... อึก...”
“อึก... อึก...”