ในเรือนน้อย
จงเจ้ากับสวี่หว่านไม่ได้เดินทางกลับไป
แม่สามียังคงอยู่ในห้องเพื่อดูแลท่านโหว สามีภรรยาจึงรออยู่ด้านนอก เกรงว่าคนชราทั้งสองจะรับแรงกระแทกนี้ไม่ไหว แล้วเกิดเรื่องขึ้นอีก
จงเจ้ากล่าวกับสวี่หว่านว่า “ข้ายังอดกลั้นไว้ไม่อยู่”
สวี่หว่านวางมือลงบนหลังมือเขา ปลอบว่า “เป็นเพราะท่านพ่อสามีรู้จักท่านดีเกินไป หากเป็นข้าในสถานการณ์เช่นนั้น ก็คงอดพูดออกมาไม่ไหวเช่นกัน”
จงเจ้าเงียบ ไม่เอ่ยอะไร
ไม่นาน ฮูหยินผู้เฒ่าก็เดินออกมาจากห้อง
เดิมทีนางดูแลรูปร่างหน้าตาได้ดีมาโดยตลอด แต่ยามนี้กลับรู้สึกว่าตนแก่ชราลงไปมากในพริบตา
“แม่สามี” “ท่านแม่” สองสามีภรรยาลุกขึ้นยืน
ฮูหยินผู้เฒ่าเดินไปนั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ สีหน้าดูสงบนิ่ง ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้ผู้คนหวาดหวั่น
สวี่หว่านนั่งลงข้างนาง พลางปลอบว่า “แม่สามี อย่าคิดฟุ้งซ่านเลยเพคะ นี่เป็นความผิดของคนชั่ว ไม่เกี่ยวกับพวกท่าน เราจะใช้ความผิดของคนชั่วมาลงโทษตัวเองไม่ได้ เรื่องนี้ไม่ยุติธรรมต่อตัวท่านและคนในครอบครัวเลย”
ฮูหยินผู้เฒ่าตบหลังมือนางเบา ๆ แล้วกล่าวกับจงเจ้าว่า “เจ้าเอ๋ย ทรัพย์สินในบ้านมีไม่น้อยที่แม่โอนเป็นชื่อเจ้าแล้ว แต่ทรัพย์สินอีกครึ่งหนึ่งยังอยู่ในชื่อแม่กับพ่อของเจ้า แม่คิดจะนำเงินส่วนนี้ไปบริจาค”
จงเจ้ากับสวี่หว่านชะงักพร้อมกัน
จวนโหวหยวนหยางร่ำรวยยิ่งกว่าท้องพระคลัง แม้จะเป็นเพียงทรัพย์สินครึ่งหนึ่ง ก็ยังมีมูลค่ามหาศาล
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มขมขื่นแล้วกล่าวว่า “เมื่อสามสิบปีก่อน ตั้งแต่แม่เพิ่งแต่งเข้าจวนโหว ก็มีคนไม่น้อยจ้องตาเป็นมันกับทรัพย์สินของตระกูลเรา แต่ตอนนั้นแม่กับพ่อของเจ้ายังหนุ่มสาวเลือดร้อน คิดว่าทรัพย์สินของตน เหตุใดจึงต้องยกให้ผู้อื่น ทั้งยังไม่เคยคิดถึงเรื่องต้นไม้ใหญ่ย่อมต้องต้านลม ต่อมาเราแต่งงานกันมาหลายปีแต่ก็ไม่มีลูก จึงเคยสงสัยว่าร่างกายมีปัญหาหรือไม่ มาบัดนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป ไม่รู้ว่ามีมือของคนชั่วอยู่เบื้องหลังเรื่องนั้นด้วยหรือเปล่า”