ตลอดหลายปีที่เฝ้าติดตามและสืบสวน ลอจิงเฟิงกลับไม่อาจค้นพบความจริงได้เสียที เขามั่นใจชัดเจนว่าองค์รัชทายาทเกี่ยวข้องกับการตายของน้องสาม แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็หาหลักฐานไม่พบ!
กระทั่งแปดปีต่อมา จงเจ้าเห็นแก่การทำข้อตกลงกับเขา จึงบอกความลับอันยิ่งใหญ่เรื่องหนึ่งแก่เขา “ก่อนสิ้นพระชนม์ พระสนมชูเคยลอบตั้งครรภ์และให้กำเนิดเด็กคนหนึ่ง เป็นเด็กชาย”
อารมณ์ที่คลุ้มคลั่งมานานหลายปีของลอจิงเฟิงพลันสงบลง ในวันที่กองทัพใหญ่กลับถึงราชธานี เขาแบกจงจินเฉิงหนีออกมาจากหน้าประตูวัง เด็กคนนั้นที่เกือบถูกเขาบีบคอตาย แท้จริงแล้วกลับเป็นหลานชายของเขา
เป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวที่หลงเหลือจากน้องสาม
เป็นความหวังที่สำคัญที่สุดในชีวิตเขา เป็นเด็กที่มีสายเลือดเดียวกับเขา ทั้งยังอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา ไม่มีวันหลอกลวงหรือทรยศเขา
ลู่จูไม่เคยเห็นลอจิงเฟิงมีความสุขถึงเพียงนี้มาก่อน กินข้าวก็ยิ้ม เดินก็ยิ้ม แม้แต่ของที่ส่งไปแล้วถูกส่งกลับมาก็ยังยิ้มได้ ราวกับถูกมนตร์สะกดอย่างไรอย่างนั้น
ภายหลังเมื่อฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ นางจึงเข้าใจ ที่แท้บุตรบุญธรรมซึ่งเขาเอ็นดูเป็นพิเศษคนนั้นก็คือหลานชายของเขาเอง
นับตั้งแต่จงจินเฉิงปรากฏตัว อารมณ์ของลอจิงเฟิงก็ดีขึ้นวันแล้ววันเล่า ความสนใจทั้งหมดของเขาล้วนอยู่ที่เด็กน้อย คอยช่วยหลานชายอ่านหนังสือ สอบขุนนาง ชิงบัลลังก์ กระทั่งขึ้นนั่งบัลลังก์ได้อย่างมั่นคง แต่ละวันผ่านไปอย่างเต็มเปี่ยมและมีความสุข
จนกระทั่งวันนั้นมาถึง ฟ้าถล่มดินทลาย
เขาจึงเข้าใจว่าเด็กคนนั้นเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว และไม่ต้องการความรักแบบเผด็จการเอาแต่ใจของเขาอีกต่อไป
ในช่วงวันที่ลอจิงเฟิงถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก เขาเคยคิดจะถอนตัวออกจากชีวิตของหลานชาย แต่ที่น่าโมโหคือเจ้าหนูนั่นยังคงไม่ยอมปล่อยเขาไป ไม่เพียงต้องการอำนาจทหารของเขา ยังต้องการตัวเขาอีกด้วย
ลอจิงเฟิงโมโหจริง ๆ