เวินเฉิงเห็นเวินเฉียงโยวกั้วนิ่งเงียบ ก็รู้ทันทีว่าที่เวินอิ่งพูดมานั้น สิบอย่างเก้าเป็นเรื่องจริง
ดวงตาของเขาจมลงลึก เขาไม่ต้องการมันก็เรื่องของเขา แต่ถ้าลูกนอกสมรสจะมาริบเอาทุกอย่างที่เป็นของเขาอย่างไม่มีเหตุผล ล่ะก็ เขาคงขี้ขลาดเกินไปจริง ๆ
เขาให้ได้ แต่ลูกนอกสมรสจะมาแย่งไม่ได้
มุมปากของเขาโค้งขึ้น ยกมือขึ้นตบไหล่จางซูหยวนเบา ๆ "คุณแม่ ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องก่อนเถอะครับ เรื่องเสี่ยวเทอ ผมจะหาทางเอง"
จางซูหยวนอยากจะพูดอีกว่าเวินอิ่งจะต้องได้รับผลกรรมเหมือนกัน แต่คิดได้ว่าเวินเฉิงไม่ชอบฟังเรื่องแบบนี้ จึงรีบหุบปาก เดินขึ้นบันไดไปอย่างอารมณ์ดี เธอหันไปเห็นเวินเฉียงโยวกั้วยังยืนอยู่ที่เดิม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย "สามี คุณไม่ขึ้นไปบนห้องหรือ?"
แว่นตาอันใหญ่บนสันจมูกของเวินเฉียงโยวกั้ว เขาจ้องมองเวินเฉิงลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเดินขึ้นไปบนชั้น
เวินเฉิงนั่งอยู่ที่ชั้นล่างเพียงลำพัง เขานั่งเงียบ ๆ บนโซฟา ยกมือขึ้นนวดขมวดคิ้ว สุดท้ายแววตาเคร่งเครียดก็ฉายผ่าน ก่อนจะตัดสินใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น เวินเฉียงโยวกั้วกินข้าวเสร็จแล้วคิดจะไปทำงานที่บริษัท แต่กลับถูกคนคลั่งแทงสามแผลติดต่อกันตอนกำลังเข้าบริษัท ถูกส่งตัวไปช่วยชีวิตทันที
จางซูหยวนได้ยินข่าวนี้ ตกใจจนเป็นลมหมดสติไป
ถึงแม้เวินเฉียงโยวกั้วจะช่วยไว้ทัน แต่ก็กลายเป็นคนนอนไม่รู้สึกตัว
จางซูหยวนร้องไห้จนแทบขาดใจ ตาทั้งสองข้างแทบจะร้องจนบอด พอดีกับได้รับข่าวอีกว่าเมื่อคืนนี้เวินอิ่งได้รับการช่วยเหลือ ว่ากันว่าคนร้ายสุดท้ายก็ละทิ้งรถหนีเอาตัวรอด กระโดดลงไปในแม่น้ำ