ตอนที่เธอถูกเข้าใจผิดว่าจมน้ำตาย เวินเฉิงนั่งอยู่ตรงข้ามกับชางจัวฉีพอดี
เขาย่อมรู้ดีว่ามหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่คนนี้เมื่อภรรยาเกิดเรื่องขึ้น เวลาภรรยามีเรื่องนั้นช่างเย็นชาเพียงใด
เวินอิ่งรู้สึกถูกบางอย่างทิ่มแทงใจ พูดตามตรง ตอนที่เธอรู้ว่าขาของชางจัวฉีจะต้องพิการ เธอก็ตะลึงไปนานเหมือนกัน
ต่อให้เธอจะเกลียดเขาเพียงใด ก็ไม่อาจทำใจสงบได้เมื่อได้ยินว่าเขาอาจจะตาย
ในจุดนี้ เธอสู้ความโหดเหี้ยมของชางจัวฉีไม่ได้จริงๆ
เวลาผู้ชายรักใคร เขาพร้อมจะสัญญาอะไรก็ได้ทั้งนั้น
แต่พอเขาเปลี่ยนใจ คำสัญญาทั้งหมดก็กลายเป็นเพียงกระดาษแผ่นบางไร้น้ำหนัก
“ถ้าหัวหน้าหน่วยเวินชอบซ่งเหยา ฉันช่วยบอกให้ได้นะ เธอต้องการลายเซ็นแบบใกล้ชิดของเธอไหม?”
เวินเฉิงไม่พูดอะไรแล้ว ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่าการไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่นแบบนี้ไม่ค่อยเข้าท่า เขาจึงวางสายไป
ตอนนี้เวินอิ่งนั่งอยู่ที่ชั้นล่างของโรงพยาบาล เป็นเวลาเย็นแล้ว ไฟตามถนนเริ่มสว่างขึ้นทีละดวง
เธอกดหมวกลงบนหัวให้แน่นขึ้น ดึงหน้ากากขึ้นมาปิดใบหน้า แล้วก็เดินออกจากประตูโรงพยาบาล
แต่เธอมองข้ามความตั้งใจของเวินเฉียงโยวที่อยากจะกำจัดเธอให้สิ้นซาก เมื่อผ้าผืนนั้นประกบขึ้นมาบนใบหน้า เธอก็หมดแรงจะขัดขืนแล้ว
โรงพยาบาลยามเย็นก็ยังมีคนมากมาย ฝ่ายตรงข้ามกล้าลงมือกลางที่สาธารณะแบบนี้ และยังรีบยัดเวินอิ่งใส่ท้ายรถบรรทุกพาออกไปได้อย่างรวดเร็ว แสดงว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นพวกบ้าระห่ำไม่กลัวตาย
ที่เกิดเหตุมีคนแจ้งตำรวจ รถที่บรรทุกเวินอิ่งถูกไล่ล่า แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ตัดสินใจขับไปทางชานเมือง เพราะเป็นรถบรรทุกใหญ่ ต่อให้ระหว่างทางถูกรถเล็กขวาง ก็เลือกวิธีป่าเถื่อนที่สุดด้วยการชนเปิดทางออกไป