【ตัวอย่างรอผู้มาแสดงสิทธิ์: 7】
ภาชนะกระจกทั้งเจ็ดใบส่องแสงสีแดงคล้ำ
ดวงตาขวาที่เพิ่งกลับเข้าที่เมื่อครู่จมลงไปยังก้นโหลแช่น้ำยาเก็บรักษาแล้ว ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่เห็นได้ชัดว่าสวี่ฉิงไม่กล้ามองมันอีก
เธอใช้มือปิดตาขวาที่ว่างเปล่า แล้วขยับเข้าไปใกล้กลางกลุ่มคน
“งั้นตัวอย่างพวกนี้...”
“กำลังรอหาเจ้าของเหรอ?”
“ไม่ใช่หาเจ้าของ”
เสิ่นเนียนเนียนส่ายหน้า
“แต่กำลังรอให้พวกเรายอมรับเอง”
เธอมองข้อความแจ้งเตือนเมื่อครู่อีกครั้ง
【ยืนยันหรือไม่——】
【ว่าตัวอย่างนี้เป็นของนักท่องเที่ยวสวี่ฉิง?】
หากสวี่ฉิงพยักหน้าหรือตอบว่า “ใช่” ก็ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
แต่ตลอดทางที่ผ่านดันเจียนนี้มา สิ่งใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับคำว่า “เป็นของคุณ” “นี่คือคุณ” หรือ “นี่คือตัวตนของคุณ” —
ควรระวังไว้ให้ดี
(｡ŏ_ŏ)
พิพิธภัณฑ์อาจไม่ถนัดเรื่องอื่น
แต่ดูจะชำนาญเรื่องยัดเยียดของให้คนอื่นอยู่ไม่น้อย
ในตอนนั้นเอง
โหลแก้วใบที่ห้าทางซ้ายส่งเสียงเบา ๆ
กึก
สลักล็อกชั้นแรกเปิดออก
ป้ายชื่อสว่างขึ้น
【ตัวอย่างเนื้อเยื่อมนุษย์】
【ชื่อ: นิ้วก้อยมือซ้ายของเมิ่งฮ่าว】
ชายวัยยี่สิบกว่า ๆ คนหนึ่งในกลุ่มหน้าถอดสีทันที
“นี่...”
ทุกคนหันไปมองเขา
เมิ่งฮ่าวยกมือซ้ายขึ้นโดยไม่รู้ตัว
มือซ้ายของเขามีเพียงสี่นิ้วจริง ๆ
นิ้วก้อยขาดหายไปตั้งแต่โคน เหลือเพียงแผลเป็นเก่าที่สมานมานานหลายปี
นิ้วที่แช่อยู่ในโหลแก้วมีขนาดเล็กมาก
ถึงกับดูไม่เหมือนนิ้วของผู้ใหญ่
เมิ่งฮ่าวจ้องมันอยู่สองวินาที สีหน้าพลันเลื่อนลอยไปเล็กน้อย
“ตอนผมอายุแปดขวบเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์...”
ยังไม่ทันพูดจบ
เสิ่นเนียนเนียนก็รู้แล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ