“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”
เสียงพยาบาลดังขึ้น
ประตูใหญ่ของโรงพยาบาลจิตเวชปิดลงสนั่น
บานประตูเหล็กขนาดมหึมากระแทกเข้าหากัน เกิดเสียงทุ้มหนัก
สายลมบนถนนพลันหยุดนิ่ง
แม้แต่ข้อความในห้องถ่ายทอดสดก็เหมือนจะค้างไปชั่วขณะ
【กลับบ้านงั้นหรือ?】
【ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น?】
【พยาบาลคนนี้รู้จักเสิ่นเนียนเนียนหรือ?】
【เป็นไปได้ไหมว่าเป็นแค่ฉากที่ด่านตั้งใจใช้ขู่?】
【แต่สายตาที่เธอมองเสิ่นเนียนเนียนเมื่อครู่นี้ ดูผิดปกติชัด ๆ!】
เสิ่นเนียนเนียนยืนอยู่หน้าประตู ไม่รีบร้อนจะขยับ
เธอมองพยาบาลตรงหน้า ดวงตาสีแดงหรี่ลงเล็กน้อย
“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไร?”
รอยยิ้มบนใบหน้าพยาบาลไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
“ฉันบอกว่า ยินดีต้อนรับผู้ป่วยทุกท่านสู่ศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพจิต”
“ไม่ใช่ประโยคนั้น”
เสิ่นเนียนเนียนจับจ้องเธอ
“ประโยคก่อนหน้านั้น”
พยาบาลเงียบไป
ไฟในทางเดินกะพริบวูบหนึ่ง
เพียะ
แล้วก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
พยาบาลที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่หน้าประตู กลับถอยไปอยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตรแล้ว
เธอก้มหน้า ราวกับไม่เคยพูดประโยคนั้นมาก่อน
“ขอให้ผู้ป่วยทุกท่านเข้าไปในเขตหอผู้ป่วยโดยเร็วค่ะ”
เสิ่นเนียนเนียนไม่ได้ซักต่อ
เธอเพียงเหลือบมองซูหว่านฉิงที่ยืนอยู่ข้างกาย
หญิงสาวดูประหม่าอยู่บ้าง นิ้วมือกำปากกาแน่น
“พี่เสิ่น เธอคนนั้นใช่ไหมว่า...”
“อย่าเพิ่งเรียกฉัน”
เสิ่นเนียนเนียนลดเสียงลง
“กฎข้อแรก”
ซูหว่านฉิงเข้าใจทันที
ถ้ามีคนเรียกชื่อ ห้ามขานรับทันที
เมื่อครู่พยาบาลเรียกทุกคนว่า “ผู้ป่วย” แต่กลับพูดกับเสิ่นเนียนเนียนเพียงคนเดียวว่า “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”
นั่นหมายความว่าอย่างไร?
ตอนนี้ยังไม่รู้
แต่อย่างน้อยก็ยืนยันได้เรื่องหนึ่ง
พยาบาลกำลังพยายามตรวจสอบอัตลักษณ์บางอย่าง
เสิ่นเนียนเนียนก้าวเข้าไปในเขตหอผู้ป่วย
เมื่อเห็นเธอขยับ ผู้เล่นคนอื่น ๆ ก็ได้แต่เดินตามเข้าไป